Δυο σκέψεις στραμμένες προς το φως, δυο αληθινές, όμοιες
ελευθερίες....όποιο σχέδιο πτήσης και να ακολουθούν, πάντα θα
συναντώνται. Είναι γραφτό... δυο αλήθειες μαζί να είναι... στη γη να
καταπονούνται, μα δίχως το φόβο συντριβής, στα σύννεφα έρωτα να κάνουνε,
πλάι πλάι να πετάνε....
Με δυο δυνατές σπαθιές...κόβεις στα δυο το φόβο και μπήγεις το φως μες στο σκοτάδι.....
Είναι κρυστάλλινη, δροσερή...μα και θερμή. Είναι ιαματική. Είναι πηγή.
Πόσιμο το νερό της, γευστικό. Καμιά φορά... πικρίζει είναι αλήθεια, από χολή που στάζουν κάποια λόγια. Γίνεται και θολό, από μαλακό σκληρό, συχνά αιμάτινο... από συμβάντα τραγικά που διαδραματίζονται στο άνοιγμα ακριβώς που αναβλύζει...
Είναι πηγή όμως. Με πάντα ευτυχώς τρεχούμενο νερό...
Με γάργαρη αγάπη, γέλιο, χαρά, με γνώση, με σοφία...συστατικά όλα με θεραπευτικές ιδιότητες. Συστατικά και αυτά της τρεχούμενης ζωής μας...
Δεν είναι η πρόσβαση αδύνατη. Προσέγγισε τώρα την πηγή. Η χρονο-απόσταση...όσο απαιτεί ο σχηματισμός και η κίνηση μια χούφτας...με την παλάμη και ενωμένα απ΄το μεγάλο έως το μικρό της καρδιάς σου δαχτυλάκι.
Μια χούφτα απόσταση... απ΄την αυθεντική, ζωοδόχο και γάργαρη πηγή σου...
Αν η λαχτάρα σου για ειρήνη έχει φουντώσει, αν την παγίωση της γύρω σου επιθυμείς, τότε ετοιμάσου και κήρυξε τον πόλεμο. Πάντα προηγείται...και δε μιλάμε πια για έναν πόλεμο εντυπώσεων, αλλά για έναν πραγματικά ηρωικό που πρέπει να διεξαχθεί στα σωθικά σου....
Πόλεμος και Ειρήνη πάσι! Στα σπλάχνα του καθενός...
Μπορείς να εκπέμπεις φως στο σκοτάδι...γιατί είσαι αγάπη.
Όταν γεννήθηκες, με αυτήν και μόνο μ' αυτήν ήταν ντυμένη η ψυχή σου.
Θυμήσου...!!!
Φαντάσου...εσένα, βουτηγμένο ολόκληρο και πάλι μέσα στο φως της... να
ξεπροβάλλεις σιγά σιγά μες στο σκοτάδι μας, μα να έχουμε ήδη κάποιοι
εθιστεί στο άρωμα σου...
Για φαντάσου...με τη μοσχοβολιά της φωσφορίζουσας αγάπης...να αναγεννιέσαι, να αναγεννάς...
..........
Χρόνια φωτεινά και καλό μήνα σε όλους σας!!!!!
Αυτήν που φέρνει λίγο...από βανίλια παγωτό με καραμελωμένα φουντούκια και αμύγδαλα.
Αυτήν, που κάθε φορά που έναν ουρανίσκο με το ένα χέρι καταφέρνει απαλά να αγγίξει, με το άλλο έναν τοίχο βίαια γκρεμίζει και με ένα τρίτο μία γέφυρα κάπου χτίζει...
Έβαλα επιπλέον ζάχαρη στον καφέ και γάλα, και ας είναι Μ.Πέμπτη... σε αναζητώ, μα ότι και αν κάνω μου μένει μια έντονη πικρίλα στο στόμα σήμερα, έχω μια γεύση...αίματος, οδύνης, θανάτου...
Και μιλάμε για Εσένα Αγάπη!!!!!!!!!!! Για σένα αγάπη.
...και μένω πάλι να ακροβατώ, σε ένα σχοινί 365 ημερών, μεταξύ ζωής και θανάτου...προσδοκώντας πάντα στις καρδιές μας την Ανάστασή σου...Αγάπη.
Λυπάμαι...συγγνώμη!!! Έσύ ήσουν πάντα και μόνο αγάπη.
Είσαι..λυχνία άσβεστη μέσα στα σωθικά μου...
...μέσα στο διάφανο όλη η γεύση της.
Ίσως να είναι και δάκρυ...
