Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2017

Μου αρέσουν τα απερπάτητα...

θέλω να ξεχωρίζω το κάθε χνάρι που αφήνει το πέλμα της ψυχής μου... Δεν τα μετρώ, μα απ΄όταν έμαθα κατάματα να κοιτώ το πάτημα το σωστό, μα και το λάθος...μαθαίνω ποιά είμαι εγώ, τι θέλω και πού πάω...
Θελω το μονοπάτι μου...αφού και τη λεωφόρο αν για ευκολία επιλέξω, γνωρίζω πια πως η ζωή, σε αυτό ξανά θα με οδηγήσει...και στο σημείο ακριβώς που το έχασα...και ας είναι χιλιόμετρα πάλι πίσω...
Εκεί...με όλες τις γραμμένες για μένα λύπες. Εκεί...ξεχορταριάζοντας όπου και όταν χρειαστεί το άβατο το δικό μου, αυτό που υπάρχει ακριβώς για να το παραβιάζω...για τις δυσπρόσιτες, φαινομενικά, δικές μου κατακτήσεις. Εκεί...από το μονοπάτι μου, με όλα τα δικά μου καλώς και κακώς κείμενα...γιατί μπορεί να μην μπορώ να αλλάξω το πεπρωμένο, αλλά μπορώ ρίχνοντας προς τα πίσω μια ματιά, βλέποντας τι είναι φυτεμένο, να συνεχίσω... ή να αλλάξω αυτά που σπέρνω...
Από εκεί, απ΄το μονοπάτι μου...για τις διασταυρώσεις μου και μόνο... με όλες εκείνες τις χαρές, με τους ωραίους ανθρώπους, τις ευτυχίες τις δικές μου...
Πάνω σε αυτό ήμουν ευτυχώς, όταν μετά από μίλια κακοτράχαλου, συνάντησα και εσένα.... γιατί ήτανε στα γραμμένα, μα θα μπορούσε να συμβεί όταν τα χνάρια του χρόνου πάνω μας, θα ήταν πολύ πιο έντονα...και ίσως τα μάτια σου τότε δεν τα άκουγα και δε γυρνούσα...δεν απαντούσα...
Δεν έχω ιδέα που καταλήγουνε οι δρόμοι μας, μα όσο αυτοί εφάπτονται, μπορούμε να γνέθουμε μαζί το νήμα της ζωής μας....μπορούμε, τη μία τουλάχιστον Μοίρα απ΄τις τρεις, για όσο κινούμαστε παράλληλα, εμείς να την ορίζουμε....
Δώρα, όμορφα δώρα να θυμόμαστε κάθε μέρα... για όσο καιρό... να ανταλλάσσουμε....
Πόσο χαίρομαι για όλους εκείνους τους δρόμους που πήρα ή που δεν πήρα...για όλα όσα έχασα και έδιωξα και με όσα μου έμειναν και κράτησα, είμαι αυτό που είμαι, με αυτούς που θέλω και με θέλουν, σε αυτό ακριβώς το τώρα. 


Να είστε καλά, να γίνεστε καλύτερα!!!

Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2017

Πώς να στριμώξεις την απεραντοσύνη στο στενόχωρο;
Η αγάπη θέλει άπλα...
Θέλει μία ευρύχωρη...μια καρδιά με απλοχωριά...




Παρασκευή, 13 Ιανουαρίου 2017

Με τέτοιον ήλιο σήμερα...αφέσου...

Άσε την καρδιά σου να λιώσει, να τρέξει μες στις κοιλάδες, να ενωθεί με ποταμούς. Άσε το πλήθος των δακρύων που κάνει τα μάτια σου να μοιάζουν με φορτωμένους ουρανούς, να ξεχυθεί στη θάλασσα. 
Όλη η ζεστασιά και το φως που αναζητάς είναι... πίσω απ΄τα δυο σου μάτια, μην αμφιβάλεις... άσε τους ουρανούς σου να ανοίξουν για να τα δεις... Μην αντιστέκεσαι, μην προσπαθείς να καταπνίξεις το συναίσθημα....μην επιτρέπεις μία ακόμα εξέγερση της ψυχής σου να ηττηθεί, μην εμποδίζεις τη νηνεμία μέσα σου να αναπτυχθεί, να επικρατήσει... Ξέσπασε!! Σε κλάματα...αφήνοντας όλους τους μύες του προσώπου και όλους τους κόμπους που σε αρρωσταίνουν, να χαλαρώσουν...
Η δέουσα της ψυχής σου λέξη... η αγαλλίαση, του βλέμματος σου....το καθαρό.


Να είστε καλά!!

Δευτέρα, 9 Ιανουαρίου 2017

Να γινόμασταν λέει έστω για μία μέρα πιο θαρραλέοι....να ξεχυνόντουσαν στους δρόμους όλα τα "σ' αγαπώ" και όλες οι "συγγνώμες".... 
Μία ημέρα πραγματικής γενναιότητας....
Φαντάζομαι τις γειτονιές του κόσμου την επομένη... Φαντάσου εσένα...



Καλή εβδομάδα!!

Πέμπτη, 5 Ιανουαρίου 2017

Αν νιώθεις κύματα μέσα σου να γεννιούνται ξαφνικά και πάνω στις παραλίες του κόσμου σου βίαια να ξεσπούν...αν νιώθεις να ανεβαίνουν τα νερά, να πλημμυρίζει το σύμπαν σου....όρμα στο φάρο σου! Άπλωσε τα χέρια σου, την κόμη σου, το βλέμμα σου...βοήθα όλο το είναι σου να φτάσει ίσαμε αυτό που αδιάκοπα φέγγει μες στον ορίζοντα σου. Γαντζώσου πάνω του...δείξ΄του ότι φοβάσαι πάλι πολύ...ότι φοβάσαι μη σ' αρπάξει κάποιο κύμα, μην πνιγείς. Πες του να σου διαβάσει για πολλοστή φορά τις ιστορίες του... Κούρνιασε μες στο φως του και πες του να σου μιλήσει πάλι για όλες εκείνες τις διασώσεις, τις σωτηρίες, τις ελπίδες...πως για να ανακτήσεις το ηθικό σου πρέπει να σου θυμίσει όλες τις νίκες του...όλες δικές σου νίκες!



Να είστε καλά!

Δευτέρα, 2 Ιανουαρίου 2017

Τι τυχεροί!!!...

που κάνει η ζωή μας κύκλους και μας φέρνει σε εκείνο το σημείο του...τι έκανα, τι δεν έκανα, τι κατάφερα, τι δεν πάλεψα, πού τόλμησα, πού δείλιασα, τι προσπέρασα, ποιον αδίκησα, ποιον πόνεσα, ποιον γιάτρεψα, τι κέρδισα, τι έχασα, τι πήρα, τι έδωσα, τι θέλω, πού είμαι, πού πάω; Που μας δίνει το χρόνο να απαντήσουμε σε όλα τα πώς και τα γιατί, την ευκαιρία να φτάσουμε σε ένα τέλος, και σε μια νέα πρώτη αρχή... 
Τι τυχεροί!!...που ενόσω στο χρόνο ταξιδεύουμε, μας δίνεται η ευκαιρία αντίστροφα να μετρήσουμε για μια αλλαγή....
Που ενόσω στο μέλλον ταξιδεύουμε, κάποιες μετρήσεις απ΄το μηδέν φτάνουνε μόνο ως το εικοσιτέσσερα, το εφτά, το τριάντα, το δώδεκα, το τριακόσια εξηνταπέντε και κάτι...που κάποιες μετρήσεις μας δίνουν μια νέα ευκαιρία για μία νέα καλή αρχή....
Τι τυχεροί!!...είμαστε εδώ, σε φάση κυκλική, μα δεύτερη μόλις μέρα της εβδομάδας μας, του μήνα μας, του έτους μας, οπότε...καλή συνέχεια στις αρχές μας!!! Εύχομαι κάθε ημερήσια τροχιά μας, η νέα τροχιά μας γύρω απ΄τον ίδιο ήλιο, να είναι για όλους μας ανοδική και φωτεινή!!!!
Εξαρτάται...και από εμάς...



Παρασκευή, 23 Δεκεμβρίου 2016

Πλατεία Ομονοίας, Βικτωρίας, Αμερικής…

πλατεία Αφρικής, Ευρώπης , Ασίας, Αυστραλίας…κάποια παιδιά τα χέρια πιάνουνε σφιχτά και κύκλο σχηματίζουν. Στη μέση ανάβουν μια φωτιά, με σπίρτα βρεγμένα που τα τρίβουν στο κέντρο της καρδιάς. 
Μάτια γαλάζια, καστανά…ψυχούλες, κορμάκια κουρασμένα, σημαία ανταλλάσσουν και ματιά ,στα μούτρα μας γελάνε και γίνονται όλα ένα. Δειλοί τα κοιτούν από μακριά, από έναν κόσμο που τρίζει πια, μα τρέχουν ακόμα οι μωροί...τρέχουνε να τον ενισχύσουν με επιπλέον σίδερα, μάρμαρα και μπετά. Το νιώθουν, το ξέρουνε καλά…ψεύτικο κόσμο έχτισαν και να που τώρα τα παιδιά, αρχίζουν να τον γκρεμίζουν. Κομμάτι κομμάτι, τοίχο τοίχο, σύνορο σύνορο… και αργά ή γρήγορα…αν όχι σήμερα, αν όχι αύριο, αγάπης θεμέλια θα ρίξουν. 

Στη Λιβερία, την Παλαιστίνη, στη Σομαλία, τη Συρία, το Αφγανιστάν… κάποια παιδιά βαρκούλες μεγάλες με πανιά, στην άμμο ζωγραφίζουν. Τολμούν τα όνειρα! Με χέρια αγνά και τρυφερά, με χέρια που τρέμουν, αρπάζουν τα κουπιά. Όνειρα αδύναμα, μα φωτεινά... που κάποια κατάμαυρα μυαλά ,ξανά και ξανά, στα πέλαγα βυθίζουν. 
Ουρλιάζει η θάλασσα, πονά. Συχνά σωπαίνει, μένει ασάλευτη, δείχνει νεκρή... μα είναι η στιγμή που πια γονυπετής, το έλεος του ανέμου αναζητά. Αυτού του εξουσιαστή, που αν και τη διάκριση τόσο επιθυμεί, μπροστά στις θάλασσες δακρύων, λυγάει και βοηθά. Μα...σαν ξεβρασμένα απ΄τα κύματα μπουκάλια, μοιάζουν στο τέλος τα παιδιά και μάνες στεριές , θρηνούν τα άψυχα κορμιά. Οι θαρραλέοι περισυλλέγουν τα επιζώντα όνειρα, και οι ειρηνικοί πολεμιστές …τα επιζώντα, μες στα νεκρά παιδιά, μηνύματα.

Πλατεία…Παραδείσου. Κάποια παιδιά αλλάζουν θέση στα φτερά, βάφονται και ελπίζουν… Τον ήλιο παρακαλούν, στη γη τα δάκρυα να στεγνώσει. Στις βαλτωμένες ανθρώπινες ψυχές, κρινάκι να φυτρώσει.  Άγγελοι με ινδιάνικα, τα σύνορα του άυλου κόσμου τους αρχίζουν να προασπίζουν. Στον ουρανό πια δε χωρούν!! και με ότι όπλο διαθέτουν πολεμάνε… Μα δεν αντέχουν οι άνθρωποι το φως και σκάβουν λαγούμια να κρυφτούνε. Λευκά και πολύχρωμα ουρανόσταλτα φτερά, τους φέρνουν αλλεργία, και με ότι μπορούν, τα καταπολεμούν…
Βρυχιέται το σύμπαν, ο Θεός, και τότε μόνο...για όσο κρατά ο βρυχηθμός, οι άνθρωποι ξυπνάνε και σιωπούνε. Mα λίγοι μπορούνε τελικά μες στη σιωπή τους να  “ακούσουν” και να “δουν".  Κάποιοι...πολλοί... ξεχνάνε γρήγορα και πάνω στο παιδικό μυαλό, στο παιδικό κορμί, στην παιδική ψυχή αρχίζουν πάλι να ασελγούνε….και κάποιοι άλλοι, πάρα πολλοί,  σαν λήξει ο συναγερμός, αδιαφορούν και συνεχίζουν, νομίζοντας, πως έτσι εκείνοι ζούνε…

Μεγάλο Πνεύμα του Βορρά, του Νότου, της Δύσης και της Ανατολής, του Ουρανού, της Γης, των ΧριστουγέννωνΘεέ μου!!! 
Προσάναμμα κάνε όλους εμάς, αν είναι η φλόγα αγάπης μες στις πλατείες να φουντώσει…
Σανίδες κάνε μας  στις προχειροφτιαγμένες κιβωτούς , αν είναι πάνω μας τα όνειρα να πιαστούν και να σωθούνε…
Κάνε μας χώμα για σπορά...για την ευχή…στη γη παιδιά μας να ανοίγουν τα φτερά σας!!!!

Aς γίνουμε από φέτος η αλλαγή...
Καλές γιορτές!!