Παρασκευή, 7 Δεκεμβρίου 2018

Συγχαρητήρια άνθρωπε!

Τόσες ανακαλύψεις!! Μια ενδιαφέρουσα που μου ΄ρχεται τώρα στο μυαλό, ήταν πως απ’ τον πίθηκο προήλθαμε, και εσύ κι εγώ. Η αλήθεια είναι, πως άλλος εκτός από εσένα, δεν θα μπορούσε να εκθρονίσει το Θεό. Λες και γεννήθηκες γι αυτό… Μπράβο! Πολύ καλή δουλειά! Δεν λέω βέβαια, μια κοσμοθεωρία νέα μου την έφτιαξες… γιατί δε γίνεται, κάτι πρέπει να μου υπαγορεύεται… Να μη χρειάζεται καν κεφάλι να σηκώνω. Γιατί να γνωρίζω κατά πού πέφτει ο ουρανός; Περιττό! Για ότι απορία έχω, αν κάτι αναζητώ, σε όποιο αδιέξοδο κι αν βρεθώ…τώρα γκουγκλάρω!! Όλο το φως, όλη η αλήθεια, όλη η ουσία κι η ζωή, γρήγορα και εύκολα, εκεί.
Χάρη σε εσένα άνθρωπε, γνωρίζω πια πώς φτιάχτηκε ο κόσμος όλος! Μάλιστα μες στο χάος, τώρα μου λες πως αχνοφαίνεται σαν τον δικό μας κι άλλος. Βλέπεις μακριά εσύ… έτη φωτός!

Εμένα πάντως άνθρωπε άλλο με ενδιαφέρει….μάνα είμαι βλέπεις, αγωνιώ! Καλά το πως φτιάχτηκε ο κόσμος, μα δεν μου λες πού πάει… Πού πάει ο κόσμος μας;
Έλα...ρωτάω κάτι, για σένα τον "επιστήμονα", απλό. Γιατί τους ώμους σου σηκώνεις; Τώρα γιατί έχεις βγάλει το σκασμό;
Απέτυχες άνθρωπε! Ας ζήσουμε όλοι λοιπόν με τα επιτεύγματά σου… Δίχως τον Άνθρωπο; Δίχως Θεό; Όπου μας βγάλει κι όπου φτάσουμε….


Καλό Σαββατοκύριακο! Μπορούμε όλοι κάτι καλύτερο να γίνουμε...

Τετάρτη, 14 Νοεμβρίου 2018

Masaka Kids Africana

Σήμερα με βαριά καρδιά έφτασα έως το μπάνιο. Γιατί, δεν ήξερα ακριβώς, μου το είπε όμως ο καθρέφτης μου...πουλιά αγωνίας, φόβου, ανησυχίας, πρόσφορο φαίνεται βρήκαν χώρο μες στη νύχτα και φώλιασαν όλα στα μαλλιά μου. Με αυτήν την αναμαλλιασμένη, βαριά, πρόσθετη κόμη μου έφτασα μέχρι τη δουλειά μου και ενώ όλα έδειχναν ότι θα τη φορώ όλη τη μέρα...ήρθαν αυτά τα πολύχρωμα, εξωτικά πουλιά και κάλυψαν όλη την οθόνη μου. Με το χορό και το κελάηδημα τους, με τη γενναία, χρυσή καρδιά τους, άρχισε να γελά το χείλι μου και ακόμα πιο γρήγορα, να ανοίγει η καρδιά η δική μου. Να είστε καλά λιόχαρα, φτερωτά παιδιά μου! Έχω τινάξει ήδη τη μαλλιά μου και όλα τ' αρπαχτικά... ανησυχίες και φόβοι, πέταξαν τρομαγμένα μακριά μου....
Καλημέρα!!

https://www.youtube.com/watch?v=GJm1gnQKxWY 

Related image

Τρίτη, 12 Ιουνίου 2018

Υπάρχουν κάποια πλάσματα που διδάσκουν καλοσύνη, ανιδιοτέλεια, αλτρουισμό...κι όμως...δεν είναι άνθρωποι!!


Δευτέρα, 5 Μαρτίου 2018

Spring is almost here


Πάντα οι χειμώνες μας θα υποχωρούν μπροστά στην ασυγκράτητη ορμή σου άνοιξη. Αυτή είναι εξάλλου και η ζωή μας, εποχές. Άλλοτε μοιάζει η καρδιά με άγρια, γυμνή πλαγιά και άλλοτε με πολύχρωμο λουλούδι. Άλλοτε μένει ασάλευτη από το φόβο, την παγωνιά και άλλοτε μέσα σε καταπράσινα ελπίδας δάση, τη βλέπεις να καλπάζει. 
Τώρα…είναι εποχή να ανθίσεις άνθρωπε! Το ανθρώπινο πάντα θα γίνεται ένα με τη φύση. Και η φύση, σου δείχνει ξανά τον τρόπο αν ξέχασες, πώς να ελπίσεις, να ονειρευτείς, να αναγεννηθείς, να συνεχίσεις…..



Παρασκευή, 2 Μαρτίου 2018

Εαρινή συμφωνία...

αγάπη πιο μεγάλη απ’ τη σιωπή
γεφυρώνει το θεό με τον άνθρωπο
και γεμίζει το απέραντο χάσμα
με φτερά και λουλούδια.
Κλείνω τα μάτια.
Ζω κι αγαπώ." 

Γ.Ρίτσος


Να είστε καλά! Να αγαπάτε!

Πέμπτη, 1 Μαρτίου 2018

Ο Μάρτης, Μάρτης μίλησε

                                         
   Ο Μάρτης χείλη έσκασε, στον ήλιο να γελάσει
         είπε θ' αργήσει, μα θα' ρθεί ο κόσμος να χαλάσει.
     Θα βάλει τ' Ανοιξιάτικα να ομορφύνει η πλάση,
            στα μπλε και στα κατάλευκα θα βγει να παρελάσει.
                                                                 H.Kατσούλης


Τετάρτη, 20 Δεκεμβρίου 2017

Ξέρεις τι μου λείπει περισσότερο αυτές τις μέρες;

Η μυρωδιά του φρεσκοψημένου ζυμωτού ψωμιού, του ζεστού μελιού, του καβουρδισμένου αμύγδαλου. Μου λείπει η μυρωδιά της πάστρας του σπιτιού, της Atrix που χρόνια είχε το χάδι σου. Μου λείπει αυτό το… απ’ τα χεράκια σου. Μου λείπει η μυρωδιά… μαμάς. 
Παράξενα αυτά τα Χριστούγεννα. Αλλιώτικα. Ενήλικας μόνο ξαφνικά. Και το παιδί; Τι θα απογίνει το παιδί που επιμένει μέσα μου να ζει; Αφού το ήξερες μαμά, λατρεύω τα Χριστούγεννα. Λατρεύω να βλέπω αγάπη να γεννιέται, αγάπη να μοιράζεται. Χαίρομαι να ακούω ξανά και ξανά την ιστορία της. Ενθουσιάζομαι με τις αγκαλιές, τα κάλαντα, τους ύμνους, τα λόγια, τα φιλιά... όλα τα αληθινά, που μαρτυρούν την ύπαρξη της. Έκλεψες κάτι από τα φετινά μου Χριστούγεννα μαμά. Φεύγοντας πήρες μαζί σου μια αγάπη. Αυτήν την τόσο σημαντική για ένα παιδί. Αυτή που μέσα στα μάτια ενός γονέα κατοικεί. Η ασφάλεια μου ήταν αυτή, το γνώριζες. Για όλες εκείνες τις φορές που τα νεύρα, η θλίψη, ο πόνος, οι υποχρεώσεις, οι δουλειές, δεν σου επέτρεπαν με λόγια και έργα να εκφράσεις. Είχα τα μάτια σου. Είχα ότι είχε ανάγκη το παιδί και ο ενήλικας μαζί.
Κοιτώ τις φωτογραφίες σου…μα δεν μιλούν τα μάτια σου, ακίνητα, μαγεία δεν υπάρχει. Και είναι Χριστούγεννα! Και είμαι παιδί! Και λείπει γαμώτο κι ο μπαμπάς! Η δύναμη και η αδυναμία μου. Μου λείπει…ξέρεις…εσύ μονάχα πάντα ήξερες, πόσο μου έλειπε όταν έλειπε… Φαντάσου πόσο μου λείπει τώρα που είναι εδώ, μα στην ουσία, λείπει…
Ευτυχώς Θεέ μου που τα παιδιά, ο σύντροφός μου, εγώ, είμαστε απ΄την κορφή ως τα νύχια, αγάπη. Τι τύχη πραγματικά! Μάλλον, γιατί ο καθένας από εμάς, πήραμε όταν έπρεπε αρκετή…
Χριστούγεννα...παράξενα νιώθω...μυρίζει αγάπη, μα κι απουσία όλο το σπίτι.