H zωή μας είναι κατασκεύασμα των σκέψεων μας. Εγώ τουλάχιστον το έχω πια εμπεδώσει. Το κατάλαβα και με το καλό και με το κακό....... Η ευτυχία είναι η συγκομιδή ενός ήρεμου μόνο νου. Αγκυροβόλησε τη σκέψη σου στη γαλήνη,στην ομορφιά, στην ηρεμία, στη νηνεμία, στην ασφάλεια, στην ειρήνη. Δώσε στην κάθε νοερή εικόνα σου το φιλί της αγάπης, της ζωής. Κάνε της μεγάλες ενέσεις χρώματος και ο νους σου πολύ γρήγορα θα αρχίσει να παράγει ευτυχία. Δεν υπάρχει εμπόδιο. Το βασίλειο της ευτυχίας βρίσκεται στη σκέψη σου. Αυτή δημιουργεί το όποιο συναίσθημά σου. Κάθε καλό ή κακό που σκέφτεσαι, γίνεται αυτόματα μια ευχή που επιστρέφει ........πάντα σε εσένα. Επέλεξε σήμερα, έτσι για αλλαγή, να σκεφτείς την ευτυχία. Όσο για τη μουσική επένδυση της εικόνας σου, αναλαμβάνει αν το θελήσεις η καρδιά σου. Στα τόσα χρόνια επαγγελματικής καριέρας...........έχει να επιδείξει ουκ ολίγες στιγμές επιτυχίες.......... 
Καλή σας μέρα!!!!

Στον ανθρώπινο βίο είναι όπως όταν ρίχνεις τα ζάρια σου , όταν δεν έρχεται αυτό που περισσότερο χρειάζεσαι να φέρεις, τότε πρέπει να διορθώσεις με την τέχνη σου αυτό που έχει έρθει.............. 
Δε θυμάμαι ποιος το έχει πει, αλλά θα το θυμάμαι πάντα. Καλό ξημέρωμα!!!

photo by Adel Tonkens

Καλησπέρα, καλησπέρα, καλησπέρα!!!! 

Έτσι!! Φρόντισε και σήμερα να είσαι αυτό που πράγματι είσαι,  εμπιστέψου τη φωνή της καρδιάς σου, πάρε ψαλίδι, πάρε μαχαίρι, χρησιμοποίησε τα δόντια σου τα κοφτερά, τα χέρια της ψυχής σου που είναι δυνατά και κόψε επιτέλους τα σχοινιά με τα οποία είναι δεμένος ο εαυτός σου. Βγάλε το περιτύλιγμα που η κοινωνία με το ζόρι σου έχει φορέσει λες κι είσαι πακέτο έτοιμο να παραδοθείς……. 

Βγάλε τα ψηλοτάκουνα γυναίκα, βάλε της αυθεντικότητάς σου το βραχιολάκι μόνο γύρω απ’ το γυμνό αστράγαλό σου και ελεύθερα πια περπάτα. Έχεις σαπούνι, έχεις νερό, ξέβαψε  αυτό το δήθεν απ’ τα χείλη,  απ’ τη ματιά σου και άσε τον άντρα εκείνον που δεν αντέχει την ψευτιά,  σε ένα πρόσωπο που βασιλεύει η αλήθεια να χαθεί. 

 Χαλάρωσε άντρα τη σφιχτά δεμένη γραβάτα στο λαιμό σου, μη φράζεις το δρόμο στις λέξεις που τόσο ανάγκη έχει να εκφράσει η καρδιά σου. Βγάλε τα γνήσια Rayban γυαλιά σου και άσε ολόγυμνη, μέσα από ένα δάκρυ, να δει η γυναίκα τη γνησιότητά σου. Ποιος σου ΄πε πως πέφτεις στα μάτια της αν κλάψεις; Πως παύεις να είσαι δυνατός;

Σταμάτα να ακολουθείς τα βήματά της, τα βήματά του, ήρθε η ώρα για ένα αντίο αν η ατμόσφαιρα στο δρόμο που σε οδηγεί δεν είναι οικεία και φιλική για το όνειρο το δικό σου. Το ξέρεις, αργά ή γρήγορα, θα γίνει η ατμόσφαιρα και μέσα σου αποπνιχτική και εχθρική και όσο κι αν αγαπάς, δε θα αντέξεις. Πάρτε τα χέρια σας επιτέλους και ο δυο, πάνω απ΄την πόρτα που επιμένετε με τόσο ζόρι να ανοίξετε. Γεννηθήκατε για να πετύχετε, για να ευτυχήσετε. Μπορείτε να τη σπάσετε αν πάρετε φόρα, να της ανοίξετε τρύπα να περάσετε, αλλά αφού με το πόμολο δεν ανοίγει, αφού το κλειδί που έχετε δεν κάνει, αφού κανείς δε σας ανοίγει γιατί χάνετε το χρόνο σας; Γιατί θέλετε σώνει και καλά να συνθλίψετε τον εαυτό σας, να του προκαλέσετε μόνιμες πια παραμορφώσεις; Δεν έχει μία, δεν έχει δυο πόρτες μόνο η ζωή, έχει πολλές που οδηγούν στην ευτυχία. Αυτή δεν ανοίγει εύκολα για να σας προστατεύσει. Δε θέλει η ζωή να ζήσετε μέσα σε ακόμα μία θρυμματισμένη πραγματικότητα, γι αυτό συχνά βάζει εμπόδια. Είναι για αλλαγή πορείας, είναι μεγάλες ευκαιρίες, είναι για προστασία. Είναι ξεκάθαρα μηνύματα, ακόμα και από πόρτες, που με κλειστό το στόμα το φωνάζουν και κάποιες μάλιστα το γράφουν……. 

                           Πέρασα δάση μαγικά                           

            κάποια με δράκους, ξωτικά,            

ποτάμια με ορμητικά νερά,

που κάποια με παρέσυραν,

φαράγγια που οι ψίθυροι

φωνές, κραυγές γεννούσαν.

Μα πάντα προχωρούσα...

πάντα βελάκια σε κορμούς,

 σε τοίχους πάνω, σε γκρεμούς,

κορδέλες σε κλαδάκια,

στο δρόμο του θησαυρού

σωστά με οδηγούσαν.

Ήταν κι ο ήχος ο ζεστός,

ήχος με χρώμα, αλλιώτικος,

μια μελωδία πλοηγός

που μ' έφερε στην πέτρινη,

τη μαυροφορεμένη Μάνη,

μια γη σου Ιστορία.

Γύρω μου βλέπω μπέηδες,

πύργους, καπεταναίους,

μυρίζει μπαρούτι και ελιά,

 μία ολόγυμνη ομορφιά

με χέρια που σε ντύνουν

με φως, με ευφορία.

Ο ήχος ο μελίχρυσος,

παλέτας υγρής ο στεναγμός,

με ρούφηξε στον κόλπο

σ' ένα σεντούκι ανοιχτό

και άφωνη κοιτάω

κι ακούω το θησαυρό.

Χρυσό το χρώμα κι η ψυχή,

ο ήλιος αναστενάζει

χάνεται, λιώνει σαν κερί

μέσα στη άμμο, στα φιλιά,

της θάλασσας που έβαψε

με χρώμα μελί τα χείλη.

Τα μάτια το λένε δειλινό,

μα εγώ που ήχους άκουσα

το είπα ..... Μελωδείλι

Σπήλιοι Αρεόπολης