Έντιμοι,

έντιμοι οι άγγελοι, γιατί κι όταν ακόμη σε στραβώνουν με το άσπρο, ψιθυρίζουν "δεν υπάρχω". Aγγελάκη - Ρουκ

Χρόνια πολλά! Να τα ζείτε! Ανθρωπινά.

Φύλλα παντού...Νοέμβριος

Στο κόκκινο, το πορτοκαλί, το καφετί, το χρυσοκίτρινο, εκεί να χάνεσαι… στη μέθη, στη ζεστασιά αυτών των αποχρώσεων. Να βουτάς σε αυτό το ηλιοβασίλεμα της γης και μέσα σου να ξεσπά μια χρωμοκαταιγίδα. Χωμένος στα φύλλα της ζωής, εσύ να θεραπεύεσαι… να συναντάς το στοχαστή, τον ζωγράφο, τον ποιητή. Στη θρυμματισμένη επάνω πραγματικότητά σου, εσύ να συναντάς τον εαυτό σου και κάπως έτσι… να κλείνουν και να ανοίγουν όλοι οι κύκλοι της ζωής σου, όλες οι εποχές σου. 
Μια δωρεά της φύσης σε εσένα….

Νοέμβριος. Ο χρωματοπώλης με την απλή, γλυκιά μελαγχολία.

Πώς να σωπάσω

Πώς να σωπάσω μέσα μου 
την ομορφιά του κόσμου;
Ο ουρανός δικός μου 
η θάλασσα στα μέτρα μου

Πώς να με κάνουν να τον δω
τον ήλιο μ’ άλλα μάτια;
Στα ηλιοσκαλοπάτια
Μ’ έμαθε η μάνα μου να ζω...

Στου βούρκου μέσα τα νερά
ποια γλώσσα μου μιλάνε 
αυτοί που μου ζητάνε 
να χαμηλώσω τα φτερά;

 Στίχοι: Κώστας Κινδύνης

 Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος

             

Η ομορφιά της ανθρώπινης μοίρας μπορεί και να μη βρίσκεται μονάχα στην εκπλήρωση. Μπορεί να είναι και τ’ ασυλλόγιστο φτεροκόπημα του Ικάρου.
                                                                                                                            Α.Τερζάκης

Όμορφη μέρα φίλοι μου!!!

Όσο κι αν μες στα μάτια μας κοιτάς,

τίποτα να ζηλέψεις δε θα δεις. Σε έναν καθρέφτη - και χίλια κομμάτια αν τον βρεις - να κοιταχτείς καλά, και να ρωτήσεις…. γιατί όλη η ομορφιά είναι εκεί κι ότι ακουστεί, η αλήθεια. Το ξέρω, σαν παραμύθι φαίνεται… μα είσαι πολύ ωραία! Είσαι η ωραιότερη εδώ, όπως εγώ μπορώ να δω….. γι’ αυτό και κινδυνεύεις. Γιατί μεγαλώνοντας, το παραμύθι μας αλλάζει… για όλα φταίνε οι νάνοι, ο Πρίγκιπας, η Χιονάτη, κι κάπως έτσι...αρχίζουμε να μισούμε την αγάπη.

Καλό απόγευμα!

Είναι ένα φως γλυκό που πάντα ξυπνάει με το χάραμα… μοιάζει να φτιάχτηκε γι αυτό.  Κάποιοι το λένε άστρο της αυγής και άλλοι… μέσα στη σιγαλιά, ευγνωμοσύνη.

Καλημέρα!!

Στον ίδιο στίβο είμαστε, οπότε...

οφείλω να σε ενθαρρύνω, γιατί χθες ήμουν εγώ, σήμερα είσαι εσύ, αύριο θα είμαι πάλι εγώ…δεν έχουν τέλος αυτές οι πτώσεις και ο δρόμος μετ’ εμποδίων, φυσικών και τεχνητών, είναι μακρύς απ’ ότι φαίνεται. Την κλάψα όμως φίλε μου, κανείς δεν την αντέχει, ούτε ο Θεός ο ίδιος. Τι νομίζεις; Πως κάθε πρωί τα μαξιλάρια όλων είναι πασπαλισμένα με ευτυχία; Άντε! Φόρεσε τα "καλά" σου και βγες να τη συναντήσεις. Και ας μην έχεις λεφτά να την κεράσεις. Δείξ΄της όμως το ενδιαφέρον σου. Δείξ΄ της πως την αξίζεις!!!
Έτσι μπράβο! Χαμογέλα...

Καλή εβδομάδα να έχεις!