με ποιούς είσαι;
Όταν θα δεις ένα μυρμήγκι τα προς το ζην να κουβαλά, εσύ τι κάνεις; Του φράζεις το δρόμο, το τυραννάς, το βασανίζεις, το πατάς;
Γιατί εγώ αν το δω, σε αυτή τη δύναμη ψυχής, παραμερίζω...
έχει εντολή να πλέει η ζωή σου...
Μα είναι ολόφωτη, για να μπορείς να τη διακρίνεις στο μελαγχολικό μέσα τοπίο σου και ευτυχώς ... πολύ κοντά ακόμα στις ακτές σου...
Βίρα τις άγκυρες σου!! Σήκωσε τα άσπρα σου πανιά, άσε στον άνεμο ακάλυπτα τα νώτα σου...την προλαβαίνεις....
Σάλτα επάνω και επέλεξε στ΄ανοιχτά του κάθε σήμερα να πλέεις ξανά με τη ζωή σου....
Εσύ δε δουλεύεις για το άσπονδο μίσος που χωρίζει, εσύ δεν
πιστεύεις καν στο αγεφύρωτο... Μη μου αποκαρδιώνεσαι...συνέχισε γέφυρες
να φτιάχνεις...εσύ, που τη γνωρίζεις τόσο καλά την τέχνη... Μη μείνει το
έργο σου ημιτελές...από μαστόρους σαν εσένα έχει ανάγκη για να
διαβαίνει από καρδιά σε καρδιά η αγάπη....
..........................
Καλό Σαββατοκύριακο....με αγάπη....με την αγάπη που το "εμείς" δημιουργεί....
μια από τα ίδια...σελίδα ανάμεσα στις χιλιάδες που έχουν ξανά και ξανά αναπαραχθεί...
Μη συνεχίζεις να αντιγράφεις....τον προκαλείς... Πόσο να κάνει τα
στραβά μάτια; Πόση να κάνει υπομονή; Γρήγορα ή αργά θα μηδενιστείς... Το
μόνο που θυμίζει εσένα είναι ο γραφικός χαρακτήρας και το ονοματεπώνυμο
σου. Ακόμα και με το γνήσιο της υπογραφής σου...τον γνήσιο εαυτό σου
πια, δεν τον ξεγελάς...
Δέκα με τόνο από εμάς, άριστη απομίμηση! Η ίδια η γνησιότητα σου όμως έχει αρχίσει
να σε αμφισβητεί, σε έχεις μπερδέψει...πολλή αντιγραφή και ίσως μια
μέρα κριθείς ανάξιος να προβιβαστείς...μια κόλα με ένα μηδενικό για το
αυθεντικό.... απλά για αρχειοθέτηση.
Την ίδια ίσως μέρα...που σε
αγάπησες, που απ΄την κορφή ως τα νύχια, από τον πρόλογο έως τον επίλογο,
είχες αποφασίσει να εισαι πραγματικά εσύ...την ίδια που κατάλαβες πως
ότι ή όποιον αντέγραφες, δεν ήταν και τόσο καλό παράδειγμα για σένα...
Ξανασκέψου...πριν παραδοθείς...ζήτα μία κόλα λευκή και ότι προλάβεις...
Το θέμα είναι..."η ζωή να εκφραστεί ελεύθερα μέσα απ΄τον γνήσιο εαυτό
σου"...
Καλή επιτυχία!!
Άσε, θα σου πω εγώ....μια μέρα, που ιδέα δεν είχες ότι θα τη λέγανε Δευτέρα, από το πολύ μακρινό και αβέβαιο μέλλον. Βρε πώς περνούν έτσι τα χρόνια...!!! Κοίτα τώρα να δεις τι έγινε χωρίς να το καταλάβεις....γεννήθηκε. Χωρίς καμία καθυστέρηση, την προκαθορισμένη ημερομηνία και ώρα 12:00:01 π.μ.,ακριβώς. Η διάρκεια όμως ζωής της, ως γνωστόν, είναι 86.400 δευτερόλεπτα, με λίγα λόγια, οι ωροδείκτες σε λίγο θα τη βαφτίσουν Τρίτη....και εσύ, μια μέρα απ΄ το παρελθόν...
Ζήσε την!!! Όχι με τον έναν ή με τον άλλο...μόνο με τον ωραίο τρόπο...ξέρεις εσύ...
Απομένουν 36.000 δευτερόλεπτα...πολλά!!!! Και αύριο...μια άλλη μέρα είναι...
κάποιοι επιμένουν πως δεν τους ξεγελά το μάτι....πως είναι μεγάλη η απόσταση...ότι απέχουν τόσο πολύ...
Βιάστηκαν μάλλον να ερμηνεύσουν την εικόνα με μαθηματική μονάχα
λογική...γιατί αν έριχναν μια ματιά στο βάθος, θα έβλεπαν κάτι που η
απόσταση το κάνει να φαίνεται μικρό, αλλά είναι μεγαλειώδες...κάτι που
μοιάζει με οφθαλμαπάτη, αλλά δεν είναι...
Μια πινελιά μελίχρυση, με
ρίζες, κλαδιά και άνθη απ΄τις καρδιές δύο ζηλευτών, επίμονων
ζωγράφων...αυτό θα έβλεπαν, αυτό το τόσο θαυμαστό...μία μεγάλη, μια
φλογερή αγάπη που όλα τα μη πυρπόλησε, τα όχι και τα πρέπει...μια
αληθινή αγάπη που είναι ικανή για όλα...ακόμα και να ενώσει τη γη με τον
ουρανό...
Και αν κάποιο χέρι φρόντισε πάλι να μοιάζει η καρδιά σου με γιαπί, τα
μάτια άπλωσε εσύ και κόψε ένα ματσάκι ήλιους από τον ουρανό. Άρχισε πάλι
σήμερα το αύριο σου να οικοδομείς απ΄την αρχή.
Άντε να φωτιστεί ξανά το πρόσωπο σου...άντε να χαρείς!!!
