θάλασσα...μια βαρκαρόλα για μένανε γραμμένη...για τη
βαρκούλα που είν΄στο λιμάνι σου αραγμένη...στο πιο όμορφο που είδα ποτέ
λιμάνι... Μία βαρκάδα στ΄ανοιχτά σου.... και έχει αρμενίσει η ψυχή μου, σ΄ όλου του κόσμου τα πελάγη...
πόσο αδύνατη ακούγεται η ανάσα σου...κάτσε για λίγο! Κάτσε για λίγο μες στο λευκό να
ξαποστάσεις....νιώσε τη δόνηση του, την ώρα που η απεραντοσύνη το
ακουμπά...την ώρα που τόσο, μα τόσο τρυφερά τ΄ αγγίζει... Νιώσ΄την
καυτή ανάσα του, το άρωμα του....αυτό που αναδίδει τη στιγμή που έρωτα
κάνει στο γαλάζιο....κι ύστερα πες μου...θα παραμείνεις μόνη στο
μουράγιο σου ή θα αρχίσεις δειλά δειλά, με γλάρους στο Αιγαίο, πάλι να
φλερτάρεις; Κόβεται η ανάσα σου απ΄τον κάβο σου....μα ο έρωτας
που τόσο φοβάσαι, μα κι άλλο τόσο αναζητάς, δεν ξέρει από δέστρες ούτε
από προκυμαίες....ίσως...ίσως σε περιμένει σε κάποιο απ΄τα ακρογιάλια
που ζευγαρώνουν το άσπρο με το γαλάζιο... Λύσε τους κάβους σου! και άσ΄τον αγέρα ψυχή μου να σου πει, προς τα πού θ΄απλώσεις τα πανιά σου....τα πανιά σου....
τα πρώτα κύματα αγάπης...έφτασαν πάλι... Μην απομακρυνθείς...τόλμα...ξανά...άστα να σκάσουν στη στεριά σου...άσε τα να σε πλημμυρίσουν... Η αγάπη τους πλημμυροπαθείς πάντα τους ενισχύει... Για πόσο, δε γνωρίζω...για όσο όμως...αξίζει! ............... Καλημέρα σας!!
το Ιόνιο, η Τριχωνίδα, ο Όλυμπος, τα αγάλματα,
οι κολόνες και όλα τα ανεκτίμητα... διαμαντικά αυτής της χώρας. Είναι
που φόρεσε μάλλον τα καλά του, πριν βγει ο Ήλιος σήμερα...
Και λάμπει από χαρά ο ουρανός και παίζει γύρω του ξυπόλυτος...με τις
γαλαζωπές των ποδιών του φλόγες να σβήνει όπως πάντα στο Αιγαίο.
Ξεθύμαναν και οι άνεμοι, τα ορμητικά ποτάμια...αφήνουν χώρο φαίνεται σε
κάποια επιδέξια δάχτυλα να αγγίξουν τα πλήκτρα των ψυχών μας...τη μελωδία της μεγαλειώδους σιωπής να παίξουν...
Μα οι εσωτερικές μας θύελες, ο φόβος, ο θυμός, δε λένε να
κοπάσουν...και οι φωτεινές ελπίδες στηρίζονται πια στο πελαγίσιο, το
δροσερό αυτό αεράκι...να μεταδώσει σε κάθε αυτί το μήνυμα πως είναι από
σήμερα πιο έντονο το φως... ότι με τόσο Φως, με τόσο καλοκαίρι, η ελπίδα
όχι μόνο δεν πεθαίνει, αλλά σήμερα κιόλας, κάποια κάπου στη χώρα αυτή
γεννιέται και κάπου μια άλλη, ήδη αναπνεύει.... ........................... Καλό και φωτεινό μήνα σε όλους μας!!!!!
με ποιούς είσαι; Όταν θα δεις ένα μυρμήγκι τα προς το ζην να κουβαλά, εσύ τι κάνεις; Του φράζεις το δρόμο, το τυραννάς, το βασανίζεις, το πατάς; Γιατί εγώ αν το δω, σε αυτή τη δύναμη ψυχής, παραμερίζω...
έχει εντολή να πλέει η ζωή σου... Μα είναι ολόφωτη, για να μπορείς να τη διακρίνεις στο μελαγχολικό μέσα τοπίο σου και ευτυχώς ... πολύ κοντά ακόμα στις ακτές σου... Βίρα τις άγκυρες σου!! Σήκωσε τα άσπρα σου πανιά, άσε στον άνεμο ακάλυπτα τα νώτα σου...την προλαβαίνεις.... Σάλτα επάνω και επέλεξε στ΄ανοιχτά του κάθε σήμερα να πλέεις ξανά με τη ζωή σου....
Εσύ δε δουλεύεις για το άσπονδο μίσος που χωρίζει, εσύ δεν
πιστεύεις καν στο αγεφύρωτο... Μη μου αποκαρδιώνεσαι...συνέχισε γέφυρες
να φτιάχνεις...εσύ, που τη γνωρίζεις τόσο καλά την τέχνη... Μη μείνει το
έργο σου ημιτελές...από μαστόρους σαν εσένα έχει ανάγκη για να
διαβαίνει από καρδιά σε καρδιά η αγάπη.... .......................... Καλό Σαββατοκύριακο....με αγάπη....με την αγάπη που το "εμείς" δημιουργεί....
