μην τυχόν και υπάρχει κάποιος ανάμεσα μας που χρειάζεται αυτό το, κάτι, για να κάνει την αυτοκριτική του για τα δικά του λάθη, τις αμαρτίες του, τις παραλείψεις και τις ατέλειες του...
Εγώ και εσύ είμαστε ένα. Εγώ και ο άλλος δεν έχουμε τίποτα να χωρίσουμε. Εμείς και οι άλλοι είμαστε η αγάπη. Ας ανοίξουμε τις καρδιές μας. Για να τις ζεστάνουμε. Ας ξεθάψουμε όλα εκείνα που κάποτε μας ένωναν. Ας εμπνευστούμε από το παρελθόν και ας φτιάξουμε όλοι μαζί, ενωμένοι, ένα καλύτερο μέλλον. Αυτό είναι το μυστικό.
Πόσο χαίρομαι Ασπρομηνά μου, πόσο ευγνώμων νιώθω που σε ξαναβλέπω! Παρ' όλο που τίποτα δεν είναι ίδιο εκεί έξω, εσύ δεν άλλαξες καθόλου...τα ίδια βαριά ρούχα, τα μαλλιά σου μπλεγμένα σαν ανεμοδαρμένα, ολόγυμνα κλαδιά, το βλέμμα σου φωτεινό, καθάριο και πάντα βέβαια με έναν αγαπανθό στο πέτο. Έτσι σε θυμάμαι από παιδί και έτσι εύχομαι πάντα να σε βλέπω.... με αυτό το ανθισμένο μέσα στη βαρυχειμωνιά, προμήνυμα στο πέτο. Αυτό της αγάπης, που με χαρά γεννάς για εμάς, ξανά και ξανά, στα εικοσιπέντε σου.
Το θέμα δεν είναι να την σπάσεις (κρίμα είναι την έχεις ακριβοπληρώσει), αλλά να της κάνεις σωστή χρήση.
Με μια ωραία ζωντανή εικόνα για παράδειγμα, το μυαλουδάκι μου πάει εκεί που θέλω εγώ, όχι όπου θέλει αυτή.... Ε, ναι, παλεύω να κρατήσω το πνεύμα ζωντανό, δεν θα μου το καθηλώσει αυτή. Άκου λοιπόν"έξυπνη" να δεις, εγώ επιλέγω τι θα δω, τι θα ακούσω και με τι την ψυχή μου θα ταΐσω....
Όπου δω ομορφιά, στέκομαι εκεί μέχρι να νιώσω πως γέμισα απ΄αυτήν. Μετά... ακόμα και τον συννεφιασμένο μου ουρανό, τον βλέπω με άλλη πια ματιά...
ξυπνήσαμε και σήμερα! Τέλεια! Το μόνο που μένει τώρα είναι να ξυπνήσουμε και από τον πνευματικό μας λήθαργο... για πάμε!!
Ψελλιστί παίρνεται ο υπνάκος μέσα σ’ ένα στεντόρειο μεσημέρι, γεμάτο τζιτζίκια που μαίνονται. Ιούλιος. Α, νάρθει η ώρα που θα δαγκώνεις το περγαμόντο και που ύστερα θα πίνεις πίνεις δροσερό νερό, καφέδες, και σιγάρο ατελεύτητο σαν την Ελλάδα.
Οδυσσέας Ελύτης - ΕΚ ΤΟΥ ΠΛΗΣΙΟΝ
