Καλησπέρα, καλησπέρα!!!! Καλή σχολική χρονιά να έχουμε!!! Εννοείται πως θα την περάσουμε και φέτος την τάξη..........ίσως με περσινές ξυλομπογιές, τσάντες και τετράδια, αλλά ευτυχώς που για την πραγματική γνώση δε χρειαζόμαστε τελικά ούτε σάκες, ούτε μολύβια, ούτε ποδιές, ούτε χαρτιά. Μία δυο γόμες θα χρειαστούμε μόνο για να σβήνουμε τα άχρηστα και εκείνα τα γράμματα τα ύπουλα, τα ψιλά…… Πρέπει να μάθουμε και εμείς ξανά, μαζί με τα παιδιά μας, να γράφουμε με μεγάλα γράμματα, όμορφα, καλλιγραφικά, να είναι όλα ξεκάθαρα και τα προφορικά μας λόγια να είναι σταράτα και καθαρά. Να ανοίξουμε ξανά το λεξικό, να θυμηθούμε τις λέξεις ενθουσιασμός, μοίρασμα, παιχνίδι, αυθορμητισμός, να λέμε όπως εκείνα αυτό ακριβώς που εννοούμε. Να αρχίσουμε πάλι να αφήνουμε τα αποτυπώματά μας στις ολόλευκες σελίδες της ζωής μας, να τις γεμίζουμε με ουσία, χρώματα και αυτοκόλλητα γέλιου και χαράς. Ως μαθητής σ’ αυτή τη ζωή και εγώ, θα δείξω και φέτος σεβασμό στο δάσκαλο εκείνον που κάθε φορά θα με προτρέπει, να είμαι απλώς……εγώ. Σε αυτόν που θα μου μιλά για αγάπη, για ανθρωπιά, για αλληλεγγύη, σε αυτόν που δεν θα κομποδένει και δεν θα μου ψαλιδίζει τα φτερά. Ως γονιός θα δείξω σεβασμό, στον δάσκαλο εκείνον που με πολύχρωμες μόνο κιμωλίες θα γράφει στων κοριτσιών μου μέσα την ψυχή και ο μαυροπίνακας, δεν έχει θέση εκεί.........
Καλό ξημέρωμα συμμαθητές μου!!!
Καλή αρχή σε δάσκαλους, καθηγητές, γονείς και μαθητές.

Mπορείς πάντα να αμφισβητήσεις το γκρίζο αυτής της πόλης.......κοιτώντας μακριά, το χρώμα που ρέει από την έκρηξη ενός σύννεφου. Μπορείς πάντα να αμφισβητήσεις το γκρίζο αυτού του κόσμου.......κοιτώντας ακόμα πιο μακριά, πέρα από τα σύννεφα....... Καλό βράδυ!!! Ας είναι γκρίζο και βροχερό, μπορείς να το κάνεις να αξίζει.....

Ήταν ένα καλοκαίρι που.......

βούτηξε η ψυχή μας σε θάλασσες μελίχρυσες, πέταξε μες στον ουρανό με γλάρους, μέθυσε με βασιλικούς και γιασεμιά, τραγούδησε σε αυλές παρέα με κοτσύφια, περπάτησε σε βράχια, σε βότσαλα, σε άμμο, περιπλανήθηκε, ήπιε, χόρεψε, φιλήθηκε, αγκαλιάστηκε μες στα σοκάκια του Αιγαίου, ντύθηκε στα λευκά, κολύμπησε ολόγυμνη.........όμως τέλειωσε. Το φως αρχίζει να μειώνεται, ο ήλιος πέφτει για ύπνο πιο νωρίς, σύννεφα κρύβουν τα άστρα και το φεγγάρι, πλησιάζει ο καιρός..... πηχτά σκοτάδια θα περνάνε πλάι μας πάλι όλο και πιο συχνά, καταιγίδες θα σαρώνουν την ησυχία και τη γαλήνη μας, αστραπές θα χωρίζουν στα δυο τις νύχτες μας, δάκρυα και σταγόνες βροχής θα γίνονται ένα, ο φόβος που κάτω από τόσο φως άρχισε διάφανος να γίνεται, θα αρχίσει να βγάζει πάλι πλοκάμια και να θεριεύει. Δεν θα κλειστούμε όμως στο καβούκι μας, στους τέσσερις τοίχους με οράματα και εικόνες καλοκαιριού, του χθες. Θα ορμήσουμε και θα κυριεύσουμε ακόμα και το απόρθητο όπως μας φαίνεται κάθε χρόνο οχυρό, που λέγεται χειμώνας. Η θάλασσα πρέπει να αγριεύει και να γεννάει κύματα, για να μαζεύουμε κοχύλια το καλοκαίρι πάλι απ΄τις ακτές και για να βρίσκουμε μπουκάλια με μηνύματα.....
Όλα τα μαγικά τοπία και οι μαγικές στιγμές θα υπάρχουν πάντα μες στα συρτάρια του νου μας, της ψυχής μας, μα αν χαθούμε μέσα σ' αυτά, αν ναυαγήσουμε σε αυτά, θα χάσουμε τη συνέχεια.........

Φθινόπωρο

Όσο η γη γυρίζει γύρω από τον ήλιο, όσο το φεγγάρι γυρίζει γύρω από αυτήν και όσο το Φθινόπωρο ακολουθεί το Καλοκαίρι, η ζωή μας θα κινείται και αυτή κυκλικά. Πάντα θα υπάρχουν εύκολοι και δύσκολοι καιροί. Πάντα θα βγαίνουμε φωτογραφίες μέσα σε μουντό και μέσα σε φόντο φωτεινό. Πάντα θα έρχεται και ο Χειμώνας. Η αντιμετώπισή του φέτος ας γίνει μία από τις πιο μεγάλες προκλήσεις της ζωής μας. Είμαστε σε μια εποχή αγωνίας, αλλά όχι μόνο. Αυτή η δροσιά του Φθινοπώρου, το αεράκι, το ψιλόβροχο, η μυρωδιά της γης........έχετε περπατήσει ξυπόλητοι πάνω στα πεσμένα φύλλα; Δεν υπάρχουν άσχημες συνέπειες για τα πέλματά, αντίθετα, η άμεση επαφή μας με τη γη, κάποιες σταγόνες γυμνής μα πανέμορφης αλήθειας επάνω στο πρόσωπο και στο κορμί μας, μπορούν να κρατήσουν για κάμποσο καιρό την ψυχή μας ζωντανή. Είναι εποχή ευκαιρίας, για να έρθουμε πιο κοντά στη φύση, πιο κοντά στον εαυτό μας. Θα τα καταφέρουμε, μη μου βιάζεστε. Δείτε τη φύση, ποτέ δε βιάζεται. Τα μεγάλα δέντρα δεν ψηλώνουν σε μία νύχτα και στη διαδικασία της ανάπτυξής τους χάνουν ανθούς, φύλλα, φλοιό, κλαδιά, τη ζωντάνια τους για λίγο. Έτσι είναι, κάθε τι όμορφο και μεγαλοπρεπές μέσα στο κόσμο χρειάστηκε χρόνο για να γίνει. Χρόνο για να θεραπευτεί, για να αναπτυχθεί. Τα πράγματα θα πάνε καλύτερα. Πάντα αυτό γίνεται, αλλά και τώρα.......καλά είμαστε. Μια ματιά στις γειτονιές του υπόλοιπου κόσμου, εύκολα θα μας πείσει......
Αν θες και εσύ να "ψηλώσεις".........μην παραιτείσαι, μην τα παρατάς!!! Η άνοιξη θα ξανάρθει, μαζί και το Καλοκαίρι. Τώρα, Φθινόπωρο, χαράζουμε πορεία και πρέπει να είμαστε σίγουροι πως είναι προς το φως........

φωτογραφία Αγγελική Κρόκου

Σεπτέμβρης

Έτσι είναι......κάποιοι φεύγουν, άλλοι έρχονται, άλλοι ανοίγουν πανιά για το άγνωστο και κάποιοι μένουν άθελά τους ή πεισματικά αμετακίνητοι. Η ζωή πάντως κινούμαστε δεν κινούμαστε, προχωράει. Οι εικόνες που βλέπουν τα μάτια μας δεν είναι ποτέ ίδιες. Πάντα κάτι αλλάζει.....το φόντο, τα χρώματα, μια ρυτίδα προστίθεται, άλλη σβήνει, γκριμάτσες, συναισθήματα που άλλοτε κάνουν τις εικόνες φωτεινές και άλλοτε σκοτεινές. Ευτυχώς που εικόνες, πρόσωπα, στιγμές, τοπία διατηρούνται αναλλοίωτα για χρόνια μέσα στη μνήμη μας, ευτυχώς που μένουν αναλλοίωτα σε άλμπουμ και κορνίζες, γιατί η ζωή αλλάζει, προχωράει. Κινείται σε δρόμους, στον αέρα, σε θάλασσες. Σε άλλο λιμάνι ήσουν χθες, σε άλλο σε πάει σήμερα. Και εσύ στα μέσα της διαδρομής σου αναρωτιέσαι.......πάω καλά; Θα δείξει......
Σεπτέμβρης, νέος μήνας. Ολόφρεσκες στιγμές μας περιμένουν, νέες προκλήσεις, ευκαιρίες, πρόσωπα και εικόνες. Φθινόπωρο, όπως πάντα λίγο μελαγχολικό, γι αυτό.......ας κρατήσουμε την ομορφιά του καλοκαιριού αναλλοίωτη στην ψυχή μας, ως τα βαθιά γεράματα του χειμώνα μας......
Καλό μήνα!!!!

φωτογραφία Αγγελική Κρόκου

Κρήτη, λιμάνι και απάγκιο της ψυχής μου

Eννέα χρόνια. Εννέα ολόκληρα χρόνια πέρασαν καρδιά μου από τότε και μέσα σε αυτά ταλαιπωρήθηκες τόσες φορές. Πολλές και οι χαρές δε λέω, αλλά εγώ σου στέρησα κάτι που ήξερα πως αγαπάς πολύ. Δεν το ΄θελα καρδιά μου, είναι που δεν μπορούσα να στο παρέχω. Πάντα όμως μαζί σου το ονειρευόμουν και έβρισκα χίλιους τρόπους για να μας φέρνω πιο κοντά του. Και να, μετά από τόσα μακροβούτια στα βαθιά, την ώρα ακριβώς που κατάφερνες μετά από τόση ταλαιπωρία να βγεις και πάλι στη στεριά, ένα πελώριο κύμα που νόμιζες αρχικά πως μες στη θάλασσα ξανά θα σε παρέσυρε, ένα μπουκάλι δίπλα στο πονεμένο σκαρί σου ξέβρασε. Στεγνώσαμε και οι δυο μέσα σε δυο λεπτά, η αναπνοή επανήλθε στα φυσιολογικά, αλλά αυτό που έντονα θυμάμαι είναι………..το χρώμα που συνεχώς άλλαζε μες στα μάτια σου καρδιά μου. Πήραν εκείνο της έκπληξης, της συγκίνησης, της ελπίδας, της χαράς, μα πιο ωραία από ποτέ , έδειχνες όταν τα μάτια σου καρδιά μου, ψυχή μου, πια δεν έβλεπα, γιατί με ευγνωμοσύνη βάφτηκαν και τα ΄κλεισες. Σηκώθηκα όπως όπως, άρχισα να μαζεύω σπάγκους, ξύλα και ότι άλλο πολύτιμο είχε ξεβράσει εκείνο το κύμα και άρχισα να ανακατασκευάζω το κορμί μου, το σκαρί σου. Με φύκια, κοχύλια, έφτιαξα ένα κολιέ που πέρασα απαλά καρδιά μου στο λαιμό σου και βουτηγμένες και οι δυο μας στο χρώμα της ευτυχίας, πήραμε φόρα για ήρεμα πια, γαλανά νερά. Έσπασα πάνω στην πλώρη μου το μπουκάλι που μέσα σαμπάνια δεν είχε, μα ήταν γεμάτο τσικουδιά και φύγαμε. Με ένα άσπρο μικρό πανάκι που φούσκωνε ελαφρά, κινήσαμε για να δώσουμε το μήνυμα που ήταν μέσα , σε δυο υπέροχα παιδιά.
«Με τσι Μινωικές γραμμές στην Κρήτη μας να πάτε,
που όλοι μας κατέουμε πόσο την αγαπάτε!!!!!»
Μαζί και τρία εισιτήρια καρδιά μου, για σένα-για μένα και για τα δυο μας τα παιδιά. Καρδιά μου!!! Σε πόσες δοκιμασίες σε έβαλα, σε έβαλαν, πόσα στερήθηκες, πόσα χρόνια σου στέρησα το Νησί που τόσο αγαπάς. Μα εσύ ποτέ δε χάνεις την πίστη σου, γνωρίζεις πως πέρα απ΄ το κακό και το καλό παραμονεύει για σένα σε κάποια γωνιά. Γι αυτό……χόρεψε!!! Σούστα, Μαλεβιζιώτη, Πεντοζάλη, ξέρεις τόσες φιγούρες πια. Χόρεψε, το αξίζεις!!! Έτοιμες οι βαλίτσες για τα κορίτσια, έτοιμες και για εσένα καρδιά μου που νιώθεις πάλι νέα, κοπελιά.
Ψυχή μου εσύ είσαι έτοιμη;
Αύριο πρωί στις έντεκα
σαλπάρεις για την Κρήτη
και πρώτο δώρο των ματιών σου
θα ΄ναι η κορφή του Ψηλορείτη.

Να είστε καλά όλοι!!! Να πιστεύετε!!!! Εκεί που όλα φαίνονται χαμένα, ξαφνικά, γίνεται το θαύμα.
Ευχαριστώ αυτόν που εκπλήρωσε την επιθυμία της καρδιάς μου, αυτόν που μας στέλνει στο μέρος που έζησε χρόνια το κορμί μου, εκεί που βρίσκει γαλήνη η ψυχή μου.

Καλησπέρα, καλησπέρα!!! Το ξέρω χάθηκα, αλλά κολυμπούσα για άλλη μια φορά στα ανοιχτά και στα βαθιά......στα απέραντα δύσκολα. Για λίγο με φοβίζουν είναι η αλήθεια, αλλά τελικά με κάνουν κάθε φορά και καλύτερη κολυμβήτρια. Όταν κουράζομαι γυρίζω για λίγο ανάσκελα και αφήνομαι στα κύματα, αλλά τα δυνατά από την πάλη μπράτσα της ψυχής μου με απλωτές τεράστιες στο τέλος τα νικούν. Δεν ξέρω πόσο αντέχει ένα κορμί, ίσως μια μέρα η θάλασσα όπως τα ξύλα και τα φύκια κάπου να το ξεβράσει, όμως η ψυχή........γ αυτήν θα κολυμπώ όσο χρειαστεί. Κύματα αυτήν δε θα την πάτε όπου θέλετε εσείς, αυτήν για παραλίες με μαγικά, παραδεισένια γαλαζοπράσινα νερά την προορίζω......
Kαλά αυγουστιάτικα ταξίδια σε όλους!!!!

Έλα καράβι πάρε μας......

Έλα πάρε με
μες στο βυθό σου να βρεθώ
ν’ αγαπηθώ να λυτρωθώ
Έλα πάρε με
στα γαλανά σου τα νερά
δώσε στα όνειρα φτερά.

Έλα πάρε με
σ’ άλλα ταξίδια μακρινά
στου δειλινού τα μενεξιά
Έλα πάρε με
δώσε μου αίμα και μιλιά
σε χρυσαφένια ακρογιαλιά.

Έλα πάρε με
εκεί που το κορμί λυγάει
εκεί που το κορμί γελάει
Έλα πάρε με
και θεϊκός μου γίνε στίχος
που τον χορεύει ο ρυθμός
κι ο ψάλτης ήχος.