Σε θαυμάζω...

εσένα βέβαια!!! Εσένα...που η μπρατσωμένη σου ψυχή συνέθλιψε, ότι κι αν τόλμησε να πριονίσει τα φτερά σου...

Καλή αρχή!!

Καλή σχολική μας χρονιά!!
Εννοείται πως θα την περάσουμε και φέτος την τάξη......ίσως με περσινές ξυλομπογιές, τσάντες και τετράδια, αλλά για την πραγματική γνώση, έχουμε καταλάβει πια...δε χρειαζόμαστε ούτε σάκες, ούτε μολύβια, ούτε ποδιές, ούτε χαρτιά. Μία δυο γόμες θα χρειαστούμε μόνο πάλι για να σβήνουμε τα άχρηστα και εκείνα τα γράμματα τα ύπουλα, τα ψιλά……
Πρέπει να μάθουμε και εμείς ξανά, μαζί με τα παιδιά μας, να γράφουμε με μεγάλα γράμματα, όμορφα, καλλιγραφικά και τα προφορικά μας λόγια να είναι σταράτα, "καθαρά". Να ανοίξουμε πάλι και εμείς το λεξικό, να θυμηθούμε τις λέξεις ενθουσιασμός, μοίρασμα, παιχνίδι, αυθορμητισμός. Να αρχίσουμε πάλι να αφήνουμε τα αποτυπώματά μας στις ολόλευκες σελίδες της ζωής μας, να τις γεμίζουμε με ουσία, χρώματα και αυτοκόλλητα γέλιου και χαράς.
Ως μαθήτρια και εγώ σε ετούτη τη ζωή, θα δείξω και φέτος σεβασμό στο "δάσκαλο" εκείνον που κάθε φορά θα με προτρέπει, να είμαι απλώς...εγώ. Σε αυτόν που θα μου μιλά για αγάπη, για ανθρωπιά, για αλληλεγγύη, σε αυτόν που δε θα κομποδένει και δε θα μου ψαλιδίζει τα φτερά.
Ως γονιός, θα δείξω σεβασμό, στο "δάσκαλο" εκείνον που με πολύχρωμες μόνο κιμωλίες θα γράφει στων κοριτσιών μου την ψυχή, και ο μαυροπίνακας... δεν έχει θέση εκεί.
Καλή αρχή συμμαθητές μου!!!
Καλή αρχή σε όλους τους δασκάλους, τους καθηγητές, τους γονείς, τους μαθητές, μα και καλή δύναμη στα παιδιά εκείνα που φέτος θα δώσουν τον πρώτο τους μεγάλο "αγώνα"!!
Σε όσους δέχονται την πρό(σ)κληση να στελεχώσουν κάποιο απ τα σχολεία των παραμεθόριων περιοχών της χώρας μας, τα σέβη μου!!!

Μπορεί να φαίνεται ήρεμο...

μα απρόβλεπτο πάντα είναι...και εσύ, καταμεσής του σήμερα, δίχως κουπιά και άρμενα, αντί να μοιάζεις άσωστος.... με άσωστη μοιάζεις θάλασσα. Ίδιος με αυτή τη θάλασσα!!
Μπας και η αρμονία της στιγμής γήτεψε την ψυχή και δεν την πιάνει τρόμος ή μήπως...η αρμονία της ψυχής μπορεί να γητεύει ανέμους; 

Εσύ μπορεί να αρνείσαι το ακαθόριστο, το αχανές, το αβέβαιο, μα η ψυχή σου γεννήθηκε σε αυτό και ακριβώς σ΄αυτό το απέραντο ακάλυπτο, με εμπιστοσύνη αιώνες ταξιδεύει...
Δεν έχεις ανάγκη από σύνορα, ούτε από όρια στεγανά... μα από ανθρώπους, αστέρια, οάσεις και νησιά και δόξα σε ότι ή όποιον φρόντισε, όλα τα απέραντα που ξέρουμε, να τα γεμίσει με αυτά....

......

Αράξτε για λίγο!! Όπου ο νους σας γαληνεύει....

Χαράματα έφυγα, στις μύτες...

Σαν ήσουν παιδί...

στη χαρακτήριζαν ζωηρή, καλπάζουσα, πλούσια, αχαλίνωτη...και όλοι καμάρωναν, μα μεγαλώνοντας... κάπου εκεί στα τέλη της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσής σου, άρχισαν να σου δείχνουν πώς να σκλαβώνεις και αυτήν, μαζί με κάθε ελευθερία .... 
Στη διάρκεια λοιπόν μιας εξεταστικής, της πέρασες μια θηλιά και άρχισες να την πνίγεις στη στεριά...και χρόνια τώρα, μένει η δημιουργική, σωτήρια ίσως φαντασία σου, σφιχτά δεμένη στο μουράγιο των καθωσπρέπει ενηλίκων.
Μήπως γι αυτό πνίγεσαι πια ενήλικα και εσύ στο κάθε απροσδόκητο; Μήπως γι αυτό δεν βρίσκει εφαρμογή η τόση γνώση και θεωρία σου; 
Τι λες να παραβιάσεις το "πρωτόκολλο" και να την απελευθερώσεις; Να πλάσεις ξανά με ελεύθερη φαντασία, το εύπλαστο του μέλλοντός σου....

Όπως κάθε νέος με όνειρα και φιλοδοξίες, έτσι και ο νέος Αύγουστος... μόνο ένα πράγμα σου ζητά...την προθυμία σου. Μια στάση που να χαρακτηρίζεται από καλή θέληση και διάθεση... για να πιάσει...για να έχεις την ευχή σου!!!!!!