Έτσι είσαι εσύ…

με βλέμμα στραμμένο πάντα προς τη δύση. Ακόμα κι αν είναι του φθινοπώρου δειλινό, εσύ εκεί... με μάτια γλαρά, κοιτάς την ελπίδα που κάπου αλλού ανατέλλει…
Έτσι είμαι εγώ!

Καλό Σαββατοκύριακο!!

Εγώ τι να πω;

Καλύτερα να μιλήσει ο ήλιος σήμερα, που έχει και το χάρισμα... Κοίτα πως πείθει τα λουλούδια να κινηθούν προς τα επάνω... να χαιρετίσουν τη νέα μέρα, τη ζωή.

Δεν θες πολλά...

Frank Sinatra, δυο λαμπάκια και αμέσως φωτίζεται το σύμπαν σου. Η "συννεφιά" νικιέται!!
Καλή μας ημέρα!!

Ευτυχία...

μπορεί να βρίσκεται μέσα στη μία και μοναδική ηλιαχτίδα που προλαβαίνει να σε χαϊδέψει, όταν για μια στιγμή τα σύννεφα οπισθοχωρούν. Γεννιέται… μέσα σε κάθε τι μικρό ή μεγάλο που η καρδιά σου προσφέρει και χαρίζει. Βρίσκεται μέσα στα δάκρυα που χαρωπά τσουλούν στα μάγουλά σου. Την αναδίδει το λαιμουδάκι ενός μωρού, στη γλάστρα σου ένα λουλούδι. Στάζει απ΄τις φτερούγες της ψυχούλας σου, όταν ένα πουλάκι τινάζει τις δικές του για να καλωσορίσει την αυγή. Είναι στις λέξεις του ποιήματος που το παιδί σου “έφαγε”, γιατί τα μάτια, την περηφάνια σου, αναζητούσε μες στο πλήθος. Είναι στο μήνυμα, στο γράμμα μέσα που έλαβες, την ώρα ακριβώς που έπαψες να ελπίζεις πως θα λάβεις. Την αισθάνεσαι στα σταγονίδια που βγαίνουν απ’ την ανάσα της πιο βαθιάς, της πιο αληθινής αγάπης. Όταν ο έρωτας σφιχτά σε χορεύει στη βροχή. Όταν το δεντράκι που φύτεψες στην καμένη γη, το βλέπεις να παίρνει μπόι. Σε πλημμυρίζει, όταν μια αφυδατωμένη πεταλούδα αναζωογονείς στης χούφτας σου μέσα τη λιμνούλα.  Όταν το σκουληκάκι που από επιλογή δεν έλιωσες, βλέπεις πως τελικά το ενέπνευσες να μεταμορφωθεί…

 Ευτυχία… την αναζητάς συνεχώς, με πάθος, με μανία, στις μεγάλες γιορτές, στα μεγάλα γλέντια, τα μεγάλα σπίτια, τα Σαββατοκύριακα, στις διακοπές, βλέπεις των άλλων, δεν την αντέχεις, φτάνεις να την μισείς, να την ζηλεύεις, αντί…απλά να αφεθείς και να την νιώσεις. Μην ψάχνεις πάντα κάπου να την δεις. Μην περιμένεις πάντα τον ήχο της να ακούσεις. Γιατί η ευτυχία, συχνά περπατά στις μύτες...

Κοίτα όμως…αυτή σε σκέπασε εκεί που σε πήρε ύπνος, για να έχεις όνειρα γλυκά, να μην κρυώνεις. Αυτή σε ξύπνησε και ας μην σου είπε καλημέρα. Σου άφησε όμως τη γεύση της, τη μυρωδιά, το χρώμα, την ουσία της και αυτό το πρώτο της μέρας σου χαμόγελο που τώρα έχεις στα χείλια.

Ευτυχία! Έτσι απλά.  

Ξέφραγη

μην αφήνεις την ψυχούλα σου. Δεν γίνεται να την ποδοπατά, να απλώνει το χέρι του ο καθένας. Βάλε ορόσημα. Καθόρισε τα όρια. Αλλιώς, λουλούδι για λουλούδι δεν θα μείνει. Θα στη ρημάξουν οι επιτήδειοι. Ειδικά αν μοσχοβολά...
Να έχεις μια όμορφη Τετάρτη!

Δεν γνωρίζω ποιο θα είναι το μέλλον του κόσμου, γνωρίζω μόνο ένα πράγμα: οι μόνοι που θα είναι αληθινά ευτυχισμένοι θα είναι όσοι αναζητήσουν και βρουν τον τρόπο να προσφέρουν Σβάιτσερ.

Εύχομαι να νιώθετε όλοι εσείς σήμερα ευτυχισμένοι. Εσείς που προσφέρατε το πολύ απ΄το λίγο σας. Από το τίποτα, τα πάντα!! Αυτό, δεν ξέρω αν σας κάνει ήρωες, αλλά ποιος νοιάζεται! Σε μια εποχή που  τείνει να εκλείψει ο αλτρουισμός, εμείς ενωθήκαμε, βροντοφωνάξαμε ΟΧΙ και έτσι σώσαμε τον άνθρωπο, τον συνάνθρωπο. Αυτόν που κρύβουμε όλοι μέσα μας. Σε ευχαριστούμε Παναγιώτη Ραφαήλ που μας ένωσες και ταυτόχρονα, προσωρινά τουλάχιστον, μας έσωσες. Σε ευχαριστούμε για τα σημερινά μας συναισθήματα.  Γιατί είμαστε όλοι πλημμυρισμένοι από χαρά, ελπίδα, αγάπη! Για εσένα, αλλά για να είμαστε ειλικρινείς, κυρίως για εμάς.  Γιατί νιώσαμε αυτό που είχαμε ανάγκη….άνθρωποι, ζωντανοί! Γιατί τη στιγμή που δίναμε εμείς ένα μικρούλι κάτι, νιώσαμε όλον τον κόσμο να μας δίνεται.  Γιατί… εμείς λίγη αγάπη μόνο προσφέραμε, και όμως τη νιώσαμε αμέσως να θεριεύει. Σε ευχαριστούμε που μας ξύπνησες , μας σήκωσες, μας ξεσήκωσες! Γιατί έτσι, μόνο έτσι, ο κόσμος μας έχει γλιτωμό…

Καλή επιτυχία μικρέ μας  ήρωα!!! Μπράβοι άνθρωποι!

Θα βρεις, καθώς κοιτάζεις πίσω τη ζωή σου, πως οι στιγμές που ξεχωρίζουν, είν' οι στιγμές που βοήθησες τους άλλους.  Ντράμοντ Χένρι .

Σε εσένα,

που απ΄το λίγο που έχεις δίνεις το πολύ και από το τίποτα τα πάντα. Σε εσένα που κάθε μέρα δηλώνεις με τις πράξεις σου, παρόλο το ανθρωποκυνηγητό, πως παραμένεις άνθρωπος. Σε εσένα που ακόμα και τα δάκρυα σου, ξέρω πως τα μαζεύεις για να ποτίσεις τους σπόρους ελπίδας και χαράς που κάποιος άλλος στο χώμα έχει φυτέψει και προσμένει…

Σε εσένα απευθύνομαι. Όχι στους φιλοτομαριστές , τους ωχαδελφιστές, τους ασυγκίνητους, τους καταπατητές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, τους απάνθρωπους, τους άλλους...
Σε εσένα τον αλτρουιστή, τον συνάνθρωπο, τον Άνθρωπο.

Συνέχισε… Δεν ξέρω αν θα νιώσεις ήρωας, όμως γνωρίζω ότι αυτό εσένα καθόλου δεν σε νοιάζει, οπότε… εσύ συνέχισε γέφυρες σωτηρίας να φτιάχνεις. Αγάπης και ελπίδας γέφυρες. Συνέχισε όπως μπορείς και όσο μπορείς να χτίζεις. Μέχρι να είσαι σίγουρος, μέχρι να είσαι σίγουρη, ότι δόθηκε η ευκαιρία τελικά, σε μια ακόμα ζωή να ζήσει. Σ’ ένα παιδί. Σ’ ένα παιδί!!!
Που έχει δικαίωμα στη ζωή! Και συνταγματικό!!!

Εσύ μπορείς. ΕΜΕΙΣ μπορούμε!! Γιατί εμείς και όχι οι ΑΣΥΝΕΙΔΗΤΟΙ, άσπλαχνοι άλλοι, γνωρίζουμε πια καλά, πως ετούτη ή κάπου αλλού κάποια άλλη μάχη, θα μπορούσε να την δίνει τώρα το σπλάχνο το δικό μας.

Γι αυτό, αν ο γενναιόδωρος ήλιος σήμερα βρήκε παράθυρο ανοιχτό και λάμπει στο «σπιτικό» σου, μια ηλιαχτίδα από εσένα αρκεί. Γιατί η αλήθεια είναι, ότι χρειάζονται ακόμα αρκετές, για να σχηματιστεί ο ήλιος που έχουν ανάγκη ο Παναγιώτης- Ραφαήλ και οι γονείς του.

Να είστε όλοι καλά!!
Μαμά Αγγελική