Το γιασεμί

Σε μια εποχή που όλα γύρω μας φαίνονται μαύρα, που η κατήφεια και η απογοήτευση κυκλοφορεί σε αυτοκίνητα, ταξί, λεωφορεία αλλά συχνά πια για οικονομία και με τα πόδια, που στα περίπτερα σε μανταλάκια κρέμεται ο φόβος, η θλίψη, η οργή, δίπλα σε κάποια κουτσομπολιά για τη ζωή επωνύμων λες και η δική μας η ζωή έπαψε να πουλάει, που η τηλεόραση μας ταΐζει κυρίως ψευτιά, υποκρισία, όνειρα απατηλά και σάπια τροφή, λες και η ψυχή μας είναι ένας σκουπιδότοπος και εμείς κοράκια που τρώμε ότι μας ταΐζουνε, αλλά τόσο αποχαυνωθήκαμε που τρώμε την ίδια μας τη σάρκα, νομίζω πως ένα μήνυμα που ίσως και να’ χει κάτι να πει, μια καλημέρα που βγαίνει μέσα απ΄την καρδιά και άρα είναι σίγουρα ζεστή, ακόμα και ένα ποίημα, δίνει σε όλους λίγο φως, μια ανάσα, ένα χαμόγελο, ένα άρωμα από γιασεμί που βοηθάει να προχωρήσουμε παρέα μέσα στη μέρα. Η ζωή μας αν όχι πιο πολύτιμη, αξίζει όσο των επωνύμων, όσο και αυτή των ηγετών. Μακάρι να πρόλαβε το νυχτολούλουδο να φύτεψε ένα γιασεμί στον κήπο της ψυχής σας!!! Μπορείς να φανταστείς όλες τις σκάλες που θα ανέβεις μες στη μέρα σου χιονισμένες με τα ανθάκια του; Για προσπάθησε.......έλα!!! Πέρνα να ξαποστάσεις για λίγο μέσα στο άρωμά του και έπειτα προχώρησε.......
Καλημέρα σε όλους!!

το γιασεμί - Πλάκα

To έχεις ακούσει και διαβάσει πολλές φορές.....

το ξέρω……….το θέμα δεν είναι αν πέφτεις, αλλά να σηκώνεσαι κάθε φορά που πέφτεις και αυτό απαιτεί δύναμη, εσωτερική και εσύ την έχεις και εγώ σε χειροκροτώ. Κάθε φορά που πέφτεις σε χειροκροτώ, τα κατάφερες!! Κάθε φορά που είσαι πεσμένος πάλι σε χειροκροτώ, στα δυο να σταθείς, παλικαρίσια!! Στον ίδιο στίβο είμαστε οπότε οφείλω να σε ενθαρρύνω, γιατί σήμερα είσαι εσύ, αύριο θα είμαι εγώ. Δεν έχουν τέλος αυτές οι πτώσεις και ο δρόμος μετ’ εμποδίων φυσικών και τεχνιτών είναι μακρύς απ’ ότι φαίνεται. Τις κλάψες όμως δεν τις αντέχει κανένας από τους δυο μας πια και όσο για πτώσεις στα μαλακά, δύσκολα ακούω , δεν κάνουμε άλμα εις ύψος ούτε άλμα επί κοντώ, οπότε τις μελανιές, τα σημάδια, τις ουλές δεν τα γλιτώνουμε.  Αν πάλι έχουμε δεχτεί ότι η ζωή είναι ένα σχολείο και ότι όλα γίνονται για έναν σκοπό ή συμφωνούμε με την έκφραση “κάθε εμπόδιο για καλό” ένα μένει, το κάθε εμπόδιο μπροστά μας να το βαφτίζουμε Πρόκληση, Ευκαιρία. Εντάξει, καταλαβαίνω ότι έχει πόνο όλο αυτό, ψυχικό, σωματικό και η γεύση που σου αφήνει είναι συνήθως πικρή αλλά για σκέψου…..αυτές ακριβώς τις στιγμές που πέφτεις, αυτές που μαζεύεις τα κομμάτια σου και όλη τη θετική σου ενέργεια για να ορθοποδήσεις, να μην είσαι τελείως μόνος. Να έχεις γύρω σου κάποιους, σαν εμάς, εδώ, να σε χειροκροτούν. Γιατί κάθε φορά που σου στέλνω μία ζωντανή εικόνα, ένα ζεστό μήνυμα, δυο λόγια σταράτα, κάθε φορά που σε πειράζω, που σιωπώ, που ουρλιάζω είναι να ξέρεις ένα χειροκρότημα από μένα.  Βρε μόνος σου και μόνη σου το περνάς, το ξέρω, από πού είμαι εγώ από άλλο πλανήτη ή έχω ανακαλύψει τίποτα επιθέματα που αφαιρούν τον πόνο στο δευτερόλεπτο και από γεύσεις ήττας ξέρω καλά, αλλά και από γεύσεις ελευθερίας που σου τις δίνουν οι εκκινήσεις ξανά και ξανά στον ίδιο μέσα στίβο, στην ίδια διαδρομή, άκου με που σου λέω…….Πες μου όμως την αλήθεια, δε βοηθάει αυτή η ομάδα λιγουλάκι; Και μόνο που τα λες έτσι ακριβώς όπως τα νιώθεις, γνωρίζοντας όμως πως κάποιος, έστω και ένας από τους εκατομμύρια ανθρώπους που είναι εδώ σε ακούει, σε βοηθάει, και έτσι να συνεχίσεις, να μας τα λες, μέσα από την ψυχή και έξω από τα δόντια. Εγώ πάντως εμπόδιο ακόμα ένα, δε θα γίνω στη ζωή σου. Είμαι εδώ μόνο για να σε χειροκροτώ και θα μείνω, για όσο τουλάχιστον δε διακρίνω απαξία.

Άντε, ας πάψω να μιλώ για σένα και ας γίνω πιο συγκεκριμένη………….με βοηθάς πολύ, νιώθω μαζί σου μια δύναμη στα πόδια, όπως εκείνη που νιώθω με ένα στυλό και ένα χαρτί στα χέρια και αυτή η πικρή γεύση απ΄τα συνεχή πεσίματα, αλλάζει κάθε φορά που την ψυχή μου μοιράζομαι μαζί σου, μαζί σας. Δε θα πω ότι γίνεται πάντα γλυκιά, αλλά θα πω με βεβαιότητα, ότι συχνά μένω με μία γεύση………γλυκόξινη στο στόμα και όταν προσθέτετε και μέλι, δεν την αλλάζω ούτε με όλα τα βάζα του μπάρμπα Μπεν ούτε με όλες τις γλυκόξινες σάλτσες της Ασίας.

Καλό βράδυ, καλό ξημέρωμα!!!

Ζωή πίσω από ολόμαυρα γυαλιά

Ψυχρό το αεράκι πάλι σήμερα. Το πρόσωπό σου ανατριχιάζει, μα το χνούδι της καρδιάς σου χαίρεται, χορεύει σαν το στάχυ. Σχεδίασες με το διαβήτη απ΄το πρωί την πορεία του κορμιού σου, μη χάσεις ούτε για μια στιγμή τον ήλιο όταν από τα σύννεφα μέσα ξεπροβάλλει. Την ίδια ανάγκη όμως έχει και ο ηλίανθος της καρδιάς σου. Δεν τον φοβάται τον ήλιο, δεν τον καίει, δεν τον τυφλώνει. Είναι καλά προφυλαγμένος κάτω απ΄την πέργολα του θώρακά σου. Θα είναι όλη τη μέρα και σήμερα μαζί σου, στο λεωφορείο, στο σούπερ μάρκετ, στο μικρό σου γραφείο, στο μεγάλο σχολείο …..μα θέλει διαλείμματα συχνά να κάνεις. Μέσα σε στρέμματα με ήλιους θέλει να κυλιέται, για να παραμένει η φυσιογνωμία του στο χώρο της ζωής ζωντανή και ελκυστική. 

Θα αντέξει μαζί σου και σήμερα η καρδιά όλο το βουητό της πόλης και του μυαλού σου, τη μουσική που έχεις στη διαπασών στο σπίτι και στο αυτοκίνητό σου, μα θέλει ν’ ακούσει και τον ήχο που βγαίνει από τα χρώματα της δύσης και της ανατολής όταν το ένα ενώνεται με το άλλο. Θέλει και το κοτσύφι να απολαύσει και τον πλανόδιο μουσικό. Ο πομπός της ψυχής τους στέλνει ένα δυνατό σήμα, δεν έχουν ανάγκη από ενισχυτή. Κάνε ένα διάλειμμα. Έχει ανάγκη η καρδιά σου αυτό το σήμα που λαμβάνει. 

Φοβάσαι τόσο!!! Σε βλέπω, μέσα στο τρένο που τώρα μπήκες. Δε θες κανείς και τίποτα να σε ακουμπά. Γεμάτο από χέρια άγνωστα, άπλυτα, μαύρα, τρυπημένα, από χέρια έτοιμα να σου αρπάξουν αυτό το λίγο που σου έχει μείνει. Κανέναν δεν εμπιστεύεσαι, όλοι ξένοι, ξένος και εσύ και πιάνεις γωνίες και σκιές. Δε θέλεις να σε γνωρίσουν, δε θέλεις να σε αναγνωρίσουν, δε θέλεις κανέναν να γνωρίσεις και βάζεις ξανά τα σκούρα σου γυαλιά και ας είμαστε τώρα μέσα σε υπόγεια σήραγγα. Δεν το αντέχεις το στοίβαγμα τόσων καρδιών στο ίδιο τρένο. Νιώθεις αιχμάλωτος, κάποιου δικού σου όμως πολέμου. 

Βγήκες στην επιφάνεια της γης, πήρε μια ανάσα το κορμί και εύχεσαι να μην έχει χάσει τη γραμμή που είχες σχεδιάσει με το διαβήτη το πρωί. Μα όταν η ακτίνα σου φτάσει στης νύχτας το μαξιλάρι, εσύ δε θα γελάς που σώθηκες και σήμερα. Θα είναι θλιμμένη η καρδιά σου. Την έκανες να φοβάται να αγγίξει εκείνο το χέρι που έτρεμε όπως το δικό σου. Και όμως, ήθελε τόσο πολύ εκείνο το γέρικο να το βοηθήσει. Το μαύρο μες στο δικό της το λευκό να κλείσει. Στο πονεμένο ένα φτερό απ΄το δικό της που περισσεύει να χαρίσει. Ήθελε το άπλυτο με λίγο νερό από το σιντριβάνι της να ξεπλύνει και εκείνο που ήθελε να αφαιρέσει τα ψιλά πια απ΄την τσέπη σου και απ΄την αξιοπρέπειά σου , δυνατά να το χτυπήσει. Μπορούσε μετά για την υγειά της και να το συγχωρέσει.

 Επέβαλες στην καρδιά σου πια μόνο να κινείται. Άλλα θέλει και άλλα κάνεις. Ένα αυτοκίνητο, ένα λεωφορείο, ένα ποδήλατο η ζωή σου, η ζωή μας. Έχει ανάγκη από ώρες ηλιοφάνειας η καρδιά σου, μα και ανάγκη συχνά ξυπόλυτη να περπατάει. Πάνω στις πλάκες τις καυτές, στο χώμα το υγρό, μέσα στα νέφη που καλύπτουν την πίστα του ουρανού σου. Θέλει φεγγάρι και άστρα για φωτορυθμικά. Έχει ανάγκη τα χέρια της να ζεστάνει προσφέροντας βοήθεια, το σώμα της όλο να ζεσταθεί από τα χνώτα της αγάπης και της ευγνωμοσύνης. Συχνά τα “φυλάει”, κάποιες φορές κουράζεται, χάνεται, σκοντάφτει στην προσπάθεια να ανακαλύπτει κρυψώνες μες στα σύννεφα, μα ένα “φτου ένας ήλιος λαμπερός” είναι αρκετό να την κάνει να χορέψει και ευτυχώς για σένα…….δύσκολα ξεχνά τα βήματα τα χορευτικά. Ζει για αυτές τις στιγμές χαράς. Μην της τις στερείς .

 Έρχεται καλοκαίρι, η ευκαιρία σου να βγάλεις πάλι το σώμα σου στον ήλιο και μία καλή δικαιολογία να βάλεις τα μαύρα σου γυαλιά. Μα μέχρι εκείνη τη στιγμή…… μη μου ξεχνιέσαι.
Δεν ξέρω αν με ακούς πραγματικά, γιατί και τώρα που σου μιλάω τα φοράς. Κοίτα!! Εγώ τα έβγαλα τα δικά μου. Σε αφήνω να με διαβάσεις. Εάν τρομάζω τα τρομαγμένα ήδη μάτια σου, απομακρύνσου, μην πλησιάζεις. Αν όχι, άσε και εμένα να δω τι κρύβεις κάτω απ΄ τα ματόκλαδά σου. Δεν έχω άλλο τρόπο να διαβάσω αυτό που είσαι και τις ανάγκες τις καρδιάς σου και η γλώσσα του σώματος μόνο, δε βοηθά. Κοίτα και εσύ κατάματα την αλήθεια, ίσως μπορείς και εμένα και εσένα έτσι να βοηθήσεις. Φοβάσαι μήπως σε πω δειλό αν δω όσα θες μα δεν τα κάνεις; Μήπως γελάσω; Φοβάσαι, μήπως τρέχοντας φύγω μακριά σου ή μήπως τα αληθινά τα μάτια σου ματιάσω; Όση ανάγκη από ήλιο και φως και έχει η σάρκα σου, τόση ανάγκη έχει η καρδιά και η ψυχή σου. Άσε τις να ακολουθήσουν και αυτές του ήλιου σου την πορεία. Δες γύρω σου χωρίς φόβο τη φωτεινή αλήθεια και επέτρεψε σε άλλους να δούνε τη δική σου. Γνωρίζεις πια πώς να σε προστατεύεις και από την άλλη, δεν είμαστε όλοι ίδιοι, πολλοί έχουμε καταλάβει, δεν είναι για χόρταση η καρδιά. Κάτω από μαύρα όμως γυαλιά, φαινόμαστε όλοι ίδιοι και ύποπτοι. 

Βγάλ’ τα!! Γεννάς αβάσιμες υποψίες. Δε θα συλληφθείς, αλλά τι να το κάνεις; Είναι για την καρδιά σαν φυλακή η μοναξιά, αν δεν την έχει επιλέξει……….
Βγες στη ζωή!! Αν σήμερα δε σε ζέστανε πολύ, υπόσχομαι πως αύριο θα το κάνει.

Όνειρα................ειρηνικά!!!!

Ειρήνη

                                         

Τη γιορτάζουμε, την ευχόμαστε, την αναζητούμε, την επιθυμούμε, τη νοσταλγούμε, τη θεωρούμε δεδομένη, την εκτιμούμε, σ’ αυτήν ελπίζουμε , αυτή ονειρευόμαστε. Ο καθένας από μας σ’ αυτό τον πλανήτη αντιλαμβάνεται διαφορετικά την έννοια της λέξης. Κάποιοι γεννήθηκαν και κατοικούν μαζί με τον εχθρό της, την ίδια ώρα που αυτός ο εχθρός είναι για άλλους μόνο ένα σύντομο φιλμάκι, μια είδηση, μια φωτογραφία που όμως καθόλου δε τους αφορά. Κάποιοι επαναστάτησαν για το δικαίωμα να ζουν μόνο μαζί της, άλλοι διάνυσαν χιλιάδες χιλιομέτρων για να τη συναντήσουν και για άλλους είναι δώρο ανεκτίμητης αξίας.

Ειρήνη. Πόσοι από εμάς την έχουμε αφήσει να κατοικήσει μέσα μας; Πώς γίνεται να ευχόμαστε και να ελπίζουμε σε αυτή, αν επιτρέπουμε η σημαία της να σκεπάζει μόνο χώρες και κορμιά;

Την επόμενη φορά που θα βρεθείτε μπροστά στη Φοντάνα ντι Τρέβι της καρδιάς σας, κάντε μια ευχή για παγκόσμια ειρήνη και μια ευχή για ειρήνη εσωτερική, αλλιώς, θα εγκαταλείψει για πάντα τη γη μας μαζί κι εμάς.

Γυναίκα όμορφη με το ανεκτίμητο όνομα, χρόνια πολλά όπου κι αν κατοικείς, όπου και αν εργάζεσαι, όπου κι αν βασιλεύεις. Ξύπνα αν κάπου έχεις φωλιάσει, μα κοιμάσαι….        

            

Φαντάσου......

Φαντάσου να μην υπήρχε παράδεισος, είναι εύκολο αν προσπαθήσεις. 

Ούτε κόλαση από κάτω μας, 

από πάνω μας μόνο ουρανός, 

Φαντάσου όλους τους ανθρώπους, να ζούνε για το σήμερα......

Φαντάσου να μην υπήρχαν χώρες, δεν είναι δύσκολο να το κάνεις, 

κανένας λόγος για να σκοτώσεις ή για να πεθάνεις, 

και καμία θρησκεία επίσης. 

Φαντάσου όλους τους ανθρώπους, να ζουν ειρηνικά    

                                        

Φαντάσου να μην  υπάρχουν ιδιοκτησίες, αναρωτιέμαι αν μπορείς, 

καμία ανάγκη για πείνα ή απληστία,  

οι άνθρωποι όλοι να είναι αδέρφια, 

φαντάσου όλοι οι άνθρωποι να μοιράζονται όλον τον κόσμο ...............

Μπορείτε να πείτε ότι είμαι ονειροπόλος, αλλά δεν είμαι ο μόνος, ελπίζω κάποια μέρα να ενωθείς μαζί μας, και όλος ο κόσμος να γίνει ένα      

      

                                                                     

                          

Για ετοιμαστείτε!!!!! 
Προτείνω όσοι μείναμε σπίτι σήμερα, να μαζευτούμε να πάμε παρέα μια βόλτα στο φεγγάρι......
και όνειρα να κάνουμε...........φαντασμαγορικά!!!!!

Πρωτομαγιά

Τι όμορφο να ζει κανείς μέσα στην Άνοιξη!!! 
Ντυμένος λευκό φως να κυλιέσαι πάνω σε μια τεράστια παλέτα χρωμάτων και αρωμάτων. Να ιχνηλατείς πάνω σε αυτήν δίχως αγκάθινο στεφάνι στα μαλλιά, μα με λευκά , πολύχρωμα φτερά σαν άγγελος, σαν πουλί, σαν Ινδιάνος και όλο το χρώμα και η μοσχοβολιά να φτάνει μέχρι τα αγγεία της καρδιάς. 

Άνοιξη που το Χειμώνα μας πάντα τον νικάς σήμερα είναι η γιορτή σου. Ζωή που το θάνατο νικάς και η δική σου. Μια μυρωδιά επιστροφής στις παιδικές μου μνήμες γεμίζει όλο το χώρο του μυαλού και της ψυχής μου. Ποτίζω τα ψεύτικα στο βάζο μου λουλούδια και ελπίζω..... Ρίχνω ένα σεντόνι με κόκκινα τριαντάφυλλα επάνω στο κρεβάτι. Στην αγκαλιά τους θα χωθώ και θα ελπίζω...... να κρέμονται μόλις τα μάτια ανοίξω στης ψυχής μου το λαιμό, τα πιο ευωδιαστά λουλούδια. Να μου έχει αφήσει ένα χελιδόνι στο παράθυρο μια μουσική ηλιαχτίδα και μια φωλιά που θα γεννηθούν οι ελπίδες και τα όνειρα, μες στον καθένα από εμάς να έχει χτίσει.....
Καλή Πρωτομαγιά!!!