Γέλιο ευφραίνει καρδίαν ανθρώπου

Καλησπέρα, καλησπέρα!! 

Λοιπόν, υπάρχει ένα κρασί που τονίζει πραγματικά τη γεύση του φαγητού. Η τιμή του είναι προσιτή σε όλους, συνοδεύει άριστα όλα τα πιάτα, σερβίρεται στους.....όλους τους βαθμούς, είναι alcohol free, πίνεται πολύ ευχάριστα, δεν προκαλεί πονοκεφάλους, καταπολεμά το άγχος και σου ανεβάζει τη διάθεση. Κάθε μεθύσι με αυτό και μάλιστα συνεχόμενο δεν είναι επιβλαβές. Είναι εύπεπτο, δυναμωτικό, καλό για τους κοιλιακούς και το στομάχι, θρεπτικό, και ασφαλές υπνωτικό. Δίνει ωραίο χρώμα στα μάγουλα, σε κάνει πιο όμορφο και πιο αγαπητό. Δε θα το βρεις σε κάβες και έγινε γνωστό από στόμα σε στόμα. Γεμίζεις ένα ποτήρι, δίνεις μία γουλιά στην κακία να πιει και τη βλέπεις να πεθαίνει μπρος σου χωρίς καν να τη γευθείς. Κερνάς την καλοσύνη και τη βλέπεις να ανθίζει και να πολλαπλασιάζεται. Είναι το πιο δημοφιλές ποτό, φτιάχνεται απ΄τον "αμπελώνα" σου μα όχι από σταφύλια, βρίσκεται πάντα στο "κελάρι" σου και έχει την ίδια αξία είτε είναι ενός, είτε πολλών ετών. Θα το εντοπίσεις από την ετικέτα που φοράει. Είναι ιδιαίτερη, μοναδική, όσο μοναδική, όσο μοναδικός είσαι και εσύ. Δεν είναι άλλο........ από το γέλιο σου. Μην το χάνεις, είναι η πηγή της ζωής σου. Ως γνήσιο και αυθεντικό δεν έχει ανάγκη από ελέγχους, κριτική και βελτιώσεις, πρέπει απλά, καθημερινά να το απολαμβάνεις. Τι λες; Κερνάς ένα ποτηράκι;
Aντε στην υγειά μας!!!!

Την Άνοιξη αν δεν τη βρεις τη φτιάχνεις.......Οδυσσέας Ελύτης

Ότι επιθυμούμε και ότι ονειρευόμαστε, μας περιμένει κάπου εκεί έξω να το διεκδικήσουμε.

Ότι επιθυμούμε, μας επιθυμεί εξίσου, μα τέρμα τα κρύα, Άνοιξη πια, πρέπει να ξεκουμπωθούμε λίγο, να αναγνωρίσουμε τις ευκαιρίες που μας δίνονται, να αποκωδικοποιήσουμε τα μηνύματα που λαμβάνουμε καθημερινά, να ανοίξουμε την καρδιά μας και τα χέρια για να δεχτούμε αυτό που έχουμε ζητήσει. 

Δεν αρκεί μόνο να ονειρευόμαστε και να επιθυμούμε, πρέπει και να πιστέψουμε βαθιά ότι αυτό είναι δυνατόν και να συμβεί. Δεν την αντέχει το όνειρο την απιστία. Δε θα ΄ναι πολλές οι ευκαιρίες που θα σου δώσει, αν το πληγώσεις πολλές φορές θα αρχίσει να σβήνει από το σύμπαν σου. Το γέννησε κάποτε η ψυχή και το μυαλό σου, του έδωσες τίτλο, του έβαλες χρώμα, μουσική, για σένα εσύ, μη το μπερδέψεις με το όνειρο που κάποιος άλλος τώρα αγκαλιάζει. Τυχαίνει απλώς να μοιάζει……. Μην κλαις, μην τα παρατάς, ότι κι αν πέρασες ότι και αν περνάς χαλάλι πες. Η ζωή αξίζει, μόνο και μόνο γιατί μας πάει παραπέρα, κοίτα, μπήκε για τα καλά η Άνοιξη, άνοιξε και εσύ τα φτερά που υπάρχουνε στην πλάτη σου. 

Πάρε πινέλα και μπογιές και φρέσκαρε εκείνο τ’ όνειρο που έχει ξεθωριάσει, γέννα ένα καινούργιο, το λέει η ψυχή σου!!!  Χαμογέλα και συνέχιζε να ελπίζεις ακόμα και αν δε σε βοηθά το περιβάλλον σου. Κάνε το μυαλό σου φύλλο και φτερό, είμαι βέβαιη ότι μπορείς να βρεις όχι μία, αλλά πολλές αφορμές για να το κάνεις. Άνοιξε την πόρτα του σπιτιού σου και πέτα έξω όλους τους προμηθευτές της απελπισίας με τους οποίους τελευταία συναλλάσσεσαι. Δες πόσοι πολλοί είμαστε εδώ, βρισκόμαστε μέσα στο ίδιο ακριβώς καμίνι, όμως θα βγούμε απ΄τις φλόγες νικητές. Είναι η ψυχή σου από χρυσό, γραμμάριο δε θα χάσει. Όχι, δεν είμαι μέντιουμ, δεν ξέρω το μέλλον τι μας επιφυλάσσει, οφείλουμε όμως να αδράξουμε την κάθε μία από τις μέρες του Απρίλη, της Άνοιξης, του ταξιδιού μας, της ζωής όσο αυτή διαρκέσει. Σταμάτα να σηκώνεσαι πια βαρύς απ’ το κρεβάτι, Άνοιξη, φυσική ανάσταση, αναγέννηση, η ώρα της ανανέωσης. Aνοιξε τα παντζούρια, μύρισε καθαρό ανοιξιάτικο αέρα, άσε τα χρώματα της ανατολής να πλημμυρίσουν το μυαλό σου και να βυθιστούν μες στο πολύχρωμο νερό οι μαυροφορεμένες σκέψεις σου. Θα μπουκάρουν και οι αντιξοότητες, το ξέρω, αλλά εσύ………. ψάξε να βρεις το αλογάκι………….

Πριν κάμποσο καιρό η κόρη μου μού είχε διαβάσει μια ιστοριούλα για δύο αγοράκια, το ένα αισιόδοξο και το άλλο απαισιόδοξο. Μια μέρα λοιπόν,  το απαισιόδοξο αγοράκι οδηγείται σε ένα δωμάτιο γεμάτο υπέροχα παιχνίδια, αλλά μόλις μπαίνει μέσα κάθεται κατσουφιασμένο δίπλα στην πόρτα και δεν κάνει τίποτα. Λίγο αργότερα το βγάζουν απ΄το δωμάτιο και το ρωτούν γιατί φαινόταν δυστυχισμένο εκεί μέσα. "Απλώς, γνώριζα", απαντάει εκείνο με κακόμοιρο ύφος, "ότι αν διάλεγα ένα παιχνίδι που μου άρεσε πραγματικά, ήταν πιθανόν να σπάσει."  Στο μεταξύ το αισιόδοξο αγοράκι το έχουν βάλει σε ένα δωμάτιο γεμάτο με κοπριές αλόγων και εκείνο αρχίζει  να τραγουδάει καουμπόικα τραγούδια και να σκάβει μέσα στις κοπριές ευτυχισμένα. Όταν πλέον ρωτούν γιατί έδειχνε τόσο ευτυχισμένο αυτό ......"Απλώς γνωρίζω", φωνάζει με ενθουσιασμό, "ότι με όλη αυτήν την κοπριά, θα πρέπει να υπάρχει κάποιο αλογάκι εδώ μέσα!!!!" 

Βρες το αλογάκι!!!!!! Υπάρχει μέσα σε κάθε αντιξοότητα.

Στο καλό Μάρτη!! Καλωσόρισες Απρίλη!! Καλό ξημέρωμα και καλό μήνα σε σένα, σε εμένα, σε όλους μας.

«Πρόσεξε μην ξεχάσεις ποτέ πως η ζωή αγαπά αυτούς που την περιμένουν στη γωνία του δρόμου μ' ένα λουλούδι στο χέρι. Μπορεί να γονατίζεις, να σέρνεσαι, να ματώνεις. Ωραία! Δε χάλασε ο κόσμος. Έτσι συμβαίνει με τους ανθρώπους. Έχεις πάντα τον καιρό να σηκωθείς. Τ' αγάλματα μόνο δε λυγάνε».Ονειρεύονται ... και ελπίζουν ...  Αλκυόνη Παπαδάκη

Η Άνοιξη της νιότης

Καλησπέρα, καλησπέρα!! 

Μπορείς να γυρίσεις πίσω το ημερολόγιό σου; Όχι στη χθεσινή μέρα, αλλά στην Άνοιξη της νιότης σου . Τότε που η πηγή της ενέργειάς σου ήταν η ανεξάντλητη πίστη σου, τότε που έπαιρνες φόρα και πέρναγες μέσα απ' το σκοτάδι, που πίστευες στους αγγέλους και στα θαύματα, που η θετική σου νοοτροπία δεν άφηνε άνθρωπο ανεπηρέαστο, τότε που ο ενθουσιασμός κόχλαζε μέσα σου και εσύ γινόσουν συντριβάνι απ' όπου έρεε πάθος για τη ζωή. Ο κόσμος δεν άλλαξε, η βία, ο πόνος, η φτώχεια, το άδικο υπήρχε και τότε. Ο τρόπος που βλέπεις τον κόσμο άλλαξε, αλλά αφού ο τρόπος αυτός που έχεις πια υιοθετήσει δε σε πάει πουθενά, γιατί δεν γυρνάς σ’ εκείνην την Άνοιξη; Τότε που οι γονείς σου σού έδειχναν την ισάδα αλλά εσύ επέλεγες τους δρόμους εκείνους με όλα τα φυσικά και τεχνητά εμπόδια.

Φοβόσουν, πολύ!!! Ο μπαμπούλας ένιωθες πως πάντα κάπου σου παραμόνευε, αλλά και τα σημάδια από εκείνα τα πρώτα ράμματα ήταν νωπά ακόμα, μα εσύ εκεί, τολμούσες. Δεν είχες μπόι, ούτε και δύναμη μυϊκή, ήσουν γεμάτος μώλωπες απ’ τις τρικλοποδιές και τα πεσίματα. Σκαρφάλωνες πάνω σε δέντρα και σε κάγκελα και ισορροπούσες στους δοκούς της εποχής, γιατί τίποτα δεν αντικαθιστούσε αυτό που ένιωθες όταν τα κατάφερνες.
Αν μπορούσες για λίγο να καθόσουν ξανά στην κούνια που είχες δέσει επάνω στα νεανικά ματόκλαδά σου, θα θυμόσουν ότι ο κόσμος φάνταζε και τότε ένα βουνό για σένα. Ταυτόχρονα όμως, μαγικός.

Ήθελες να ζήσεις, να μεγαλώσεις, να γίνεις και εσύ σαν το βουνό. Γύρνα στο τότε και αν μόνος δεν μπορείς, ζήτα από ένα παιδί να σε οδηγήσει εκεί. Μπορεί!!! Νιώθει όπως ένιωθες κάποτε εσύ, μα ζει ακριβώς εδώ που ζεις και εσύ. Δεν έχει συναίσθηση ίσως των κινδύνων, μα έχει την ικανότητα να μετατρέπει σε ευκαιρία τη βαρυχειμωνιά και πάνω στα θολωμένα τζάμια να ζωγραφίζει καρδιές και ήλιους για τη μαμά, να γράφει "σε αγαπώ μπαμπά". 

Γύρνα σ’ εκείνην την Άνοιξη, τότε που τα δύσκολα ήταν μια πρόκληση για σένα. Τα πράγματα γύρω σου δεν άλλαξαν, η διαφορά είναι ότι την ώρα που εσύ σήμερα εκνευρίζεσαι με τον οδηγό που καθυστερεί στο πράσινο να ξεκινήσει, ένα παιδί στο πίσω κάθισμα προσπαθεί να ανακαλύψει τα χρώματα μέσα στη σκοτεινούπολη και το καλό μέσα στην αγριούπολη που ζεις, που ζει, γελώντας ταυτόχρονα και χαιρετώντας, δίχως να νοιάζεται εάν του λείπουν δόντια, τους άγνωστους και κατηφείς οδηγούς του διπλανού αυτοκινήτου. Γνωρίζει....... κάποιος αργά ή γρήγορα, θα ανταποκριθεί στην πρόσκληση που στέλνει η καρδιά του.
Σου εύχομαι ένα υπέροχο Σαββατοκύριακο!!!!!! Kαι μέσα στην τσιμεντούπολη της ζωής σου ανακαλύπτεις,  αν το θελήσεις, χρώματα..............

Πλάκα - Αθήνα

25 Mαρτίου

Ότι και να ευχόμαστε γι αυτή τη χώρα δεν είναι αρκετό, μιας και οι ευχές που δε συνοδεύονται από έργα δεν έχουν καμιά αξία. Δεν αρκεί μία φορά το χρόνο να διηγούμαστε με έπαρση τα κατορθώματα των ηρώων του 21 και του 40 και να ψάλλεται σε εθνικές μονάχα επετείους ο εθνικός μας ύμνος στα “ελληνικά σχολεία”. Δε σημαίνει τίποτα η ελληνική σημαία Οκτώβρη και Μάρτη στα μπαλκόνια, όταν ούτε ο ιστός της δεν υπάρχει τις υπόλοιπες 363 ημέρες μέσα στις καρδιές μας. Για ποια εθνική υπερηφάνεια μιλάμε όταν ώρες της Ιστορίας μας και της ελληνικής μας γλώσσας στα δημοτικά σχολεία εκτοπίστηκαν από την αγγλική και εμείς δεν κάνουμε απολύτως τίποτα; Θα αρχίσουμε να μαθαίνουμε, γνωρίζουμε, προστατεύουμε, μουσεία, μνημεία, τοποθεσίες, αγάλματα, ονόματα, παράδοση, μουσική, χορούς και Ιστορία; Όλοι διεκδικούν ένα κομμάτι από εμάς, δικό μας, εδώ και αιώνες και εμείς τα καταστρέφουμε, τα θάβουμε, τα βάφουμε, τα φτύνουμε, τα μετατρέπουμε σε σκουπιδότοπους, τα αγνοούμε και έπειτα καμαρώνουμε γιατί υπογράψαμε στο facebook για Αλέξανδρο, Μακεδονία, βραχονησίδες, ήρωες του 21 και Μάρμαρα απ’ τον Παρθενώνα. Πότε θ’ αρχίσουμε να ξερνάμε ξενόφερτα realities, mcdonalds , greeklish, τη λέξη gourmet , το γάλα «εσύ βολέψου» που μάθαμε να πίνουμε, το λάδι που παραφούσκωσε στομάχια δικηγόρων, γιατρών, προέδρων, διευθυντών, εισαγγελέων, εφοριακών, δημάρχων και ιερέων αλλά και ενός απλού υπαλλήλου που βρέθηκε στη “σωστή” τη θέση, την ίδια ώρα που άλλοι λάδι δεν έχουνε ούτε για το καντήλι; Ώρα να το ξεράσουμε μαζί με όλα τα σκάρτα, μαζί με το φόβο που μας μπολιάζουνε, μαζί με την ηττοπάθεια. Όχι!! Όλοι δεν είναι ίδιοι!! Μα πρέπει να αλλάξουμε όλοι!!!
Όχι!! Τίποτα απ’ όλα αυτά δεν αναιρεί τα λάθη αυτών που χρόνια κυβερνούν. Τίποτα απ’ όλα αυτά δεν μαλακώνει τον πόνο από τον καθημερινό βιασμό του σώματος, του μυαλού και της ψυχής μας, αλλά για την κατάντια της Ελλάδας μας είμαστε υπεύθυνοι όλοι. Εμείς δεν τιμούμε ιερά και όσια, εμείς ταϊζουμε τα ζώα μας, τα φυτά μας, τα ποτάμια, τις θάλασσες , τα ίδια τα παιδιά μας με απόβλητα και φάρμακα, εμείς χτίζουμε πάνω στις στάχτες των ελληνικών μας δέντρων, εμείς επιλέγουμε τα πρώτα βήματα να τα κάνουν τα παιδιά μας σε μια σχολή μπαλέτου αντί σε μία παραδοσιακών χορών, εμείς δεν φροντίζουμε πριν την ξένη, την ελληνική σκυτάλη στα χέρια τους να παραδώσουμε.
Ξέρω, το πιο πιθανό είναι πως τίποτα εκεί πάνω δε θα αλλάξει, όμως μπορεί να αλλάξει κάτω εδώ. Μπορούμε σαν μια αρχή να τους γκρεμίσουμε από τα βάθρα του μυαλού μας και να πάψουμε να ζητωκραυγάζουμε κουνώντας κομματικά σημαιάκια . Αυτές οι στιγμές που ζούμε, νιώθω ότι είναι οι πιο μαγικές!! Εμείς πρέπει να αλλάξουμε, για μια φορά από επιλογή και όχι από ανάγκη, και αυτή την αλλαγή πρέπει μετά να την γνωστοποιήσουμε. Σε όλους!! Λένε πως ο Έλληνας δε φοβάται. Πως ξέρει από μαστιγώματα, ξυλοδαρμούς, θυσίες. Ξέρει η φτώχεια τι πάει να πει, η δίψα, η ξυπολυσιά και η πείνα. Μεγάλη η ψυχή του Έλληνα, μα εγώ δε θέλω πια να τη βλέπω σε μάχες και πολέμους, δε θέλω μόνο να την αισθάνομαι στις εθνικές μας επετείους. Δε θέλω άλλους Έλληνες μετανάστες, δε θέλω το παιδί μου να φύγει στο εξωτερικό από ανάγκη, δε θέλω να ντρέπεται ή να φοβάται να λέει πως είναι Ελληνίδα, δε θέλω μέρος στη χώρα μου χωρίς ελληνικό σχολείο και Έλληνα γιατρό. Δε θέλω να βλέπω οικογένειες να τριγυρνούν έχοντας παραμάσχαλα μόνο μία ταυτότητα που πάνω της με κεφαλαία γραφόταν κάποτε η λέξη Έλληνας, μαζί και η αξιοπρέπεια. Δε θέλω καινούριες επετείους. Θέλω να αισθάνομαι περήφανη όχι μόνο για τους ήρωες του 21 αλλά και για τον νεοέλληνα, για εσένα, για εμένα.
Στητό το κορμί μας σήμερα, ψηλά το κεφάλι όλο το χρόνο. Με χέρια υψωμένα και ενωμένα παύουμε να υπακούμε και να κουνιόμαστε στο ρυθμό που άλλοι μας έχουν επιβάλει . Ήρθε η ώρα να εξασκήσουμε το σώμα και την ψυχή μας πάλι στον Καλαματιανό, στον Τσάμικο, στον Πεντοζάλη.. Ώρα για επιστροφή στις ρίζες μας, γιατί αυτό που τελευταία “φορέθηκε" είναι ένα ξένο μόσχευμα και αρχίζει το ελληνικό μας δέντρο να το απορρίπτει και να μαραίνεται. Ορφάνεψε η παράδοση, τα ήθη, τα έθιμά μας. Ουρλιάζουν δεν ακούτε; Δε θέλουν πάλι να ξεριζωθούν, πάνω σ’ ένα καράβι να βρεθούν, παράνομα να υιοθετηθούν και όνομα τελικά να αλλάξουν.
Όχι δεν είμαι με κανέναν, στέκομαι μόνο στο πλευρό της παγκόσμιας ειρήνης, της ελευθερίας του πνεύματος και της ψυχής, της ελευθερίας του ανθρώπου κάθε χρώματος, των δικαιωμάτων του. Σέβομαι τη σημαία, τα ήθη και τα έθιμα κάθε χώρας, αγαπώ την ξένη μουσική, θέλω να ταξιδέψω σε όλον τον κόσμο από αγάπη γι αυτόν και επιλογή, αλλά λατρεύω ότι μυρίζει Ελλάδα, γι αυτό κρατώ το γαλανόλευκο μόνιμα στην ψυχή μου και για να αποτείνω φόρο τιμής στους ήρωες του 21 αύριο θα παρελάσω.
Ζούμε σε χώρα ιερή. Απόγονοι της Σοφίας. Ας συγχρονίσουμε τη συνείδησή μας με εκείνη τον προγόνων. Ας συγχρονιστεί η συνείδηση όλων των Ελλήνων!!!! Για μία θέση για όλους μας κάτω απ’ τον ίδιο ήλιο. Για μία θέση για τα παιδιά μας σε τούτη την πατρίδα.
Μπράβο σε όσους τολμούν να κάνουνε μπροστά έστω και ένα βήμα. Σ’ εκείνους που νιώθουν πως έφτασε πλέον η στιγμή να αναλάβουν και τις δικές τους τις ευθύνες ως πολίτες της Ελλάδας μα και του κόσμου. Σ’ όλους εμάς, που θέλουμε να ταρακουνήσουμε ηγέτες και αρχηγούς, το Χρόνια πολλά για την ημέρα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και την επέτειο για τον ξεσηκωμό του Έθνους μας δε φτάνει. Δεν αρκεί να αλλάζουν τα πρόσωπα στη βουλή. Δεν αρκεί να μη γυρίζουμε το κεφάλι προς τους “επισήμους”. Για την αλλαγή που τόσο επιθυμούμε………… “ Εκείνος που θέλει να ταρακουνήσει τον κόσμο, ας ταρακουνήσει τον εαυτό του πρώτα” Σωκράτης

Η Κυρά της Ρω

Η ζωή μας ένα θαύμα

Ναι, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι πρέπει απλώς να μένουμε στο υπάρχουμε. Δρούμε, αντιδρούμε, αναζητούμε νέα ανοδικά μονοπάτια, αφού πρώτα ξεκλειδώσουμε τη φυλακισμένη από εμάς τους ίδιους φλόγα του νου και της ψυχής μας. Ζούμε!! Απολαμβάνουμε τον κάθε χτύπο της καρδιάς μας μέσα στο φλογερό χορό της μαγικής ζωής μας. Μιλάμε, πράττουμε, κινούμαστε σαν φλόγες. Φλόγες σε όλους τους δρόμους, ακίνδυνες……αλλά ταυτόχρονα και άκρως επικίνδυνες, για εκείνους που σκόπιμα θέλουν να μας πείσουν πως πρέπει το υπόλοιπο της ζωής μας να το ζήσουμε σαν άψυχα, σβησμένα κορμιά. 
Να έχετε ένα ξάστερο Σαββατόβραδο, μια φωτεινή Κυριακή και το ξημέρωμα της Δευτέρας να σας βρει με ηλιόλουστη ψυχή!!

Μια αστραπή η ζωή μας.......

......... μα προλαβαίνουμε. Kαλή μέρα, όλη μέρα να είσαι για όλους εμάς Παρασκευή!!!
Για όλους όσους μόλις ξημέρωσες, για όσους σύντομα θα δύσεις. Για εκείνους που ακόμα σε ονειρεύονται, για εμάς που τώρα λάμπεις. Καμιά προσπάθεια δε θα κάνουμε να σε ξεφορτωθούμε, καμία ιδιαίτερη προθέρμανση για να σε χαρούμε. Θα σε γευτούμε σε μία κούπα ελληνικό καφέ , θα σε απολαύσουμε στους δρόμους και στο γραφείο και έντονα θα σε ζήσουμε μόνοι ή με παρέα μέχρι να έρθει η ώρα που θα σε βάλουμε για ύπνο. Θα σου φερθούμε έτσι όπως αρμόζει στην κάθε μας ημέρα. Σήμερα Μέρα δε θα τσακωθούμε, αγκαλιασμένοι σ’ ένα παγκάκι, θα ακούσουμε το τραγούδι ενός πλανόδιου μουσικού παρέα, θα χαϊδέψουμε τον σκύλο που απάγκιο βρήκε στις νότες και ήρθε δίπλα να ξαποστάσει η κατάκοπη απ’ τη μοναξιά ψυχή του. Σήμερα δε θα σου θυμώσουμε και μούτρα δε θα σου κρατήσουμε γιατί θέλουμε σε κάθε καθρέφτη, σε κάθε λακκούβα με νερό, σε κάθε βλέμμα να δείχνουμε όμορφοι Ημέρα. Δε θα αμελήσουμε σ’ αγαπώ να πούμε σε όσους αγαπούμε. Θα πάρουμε ότι μας αξίζει, θα δώσουμε χαμόγελα και τόπο στην οργή, ευχαριστώ, παρακαλώ θα πούμε. Τη θέση μας θα προσφέρουμε, μια ευκαιρία, το χρόνο μας, ένα συγγνώμη σε όποιον το οφείλουμε. Σήμερα αφτί θα στήσουμε στη γη ν’ ακούσουμε το γρασίδι, που τώρα μεγαλώνει, αφτί στην καρδιά του φίλου μας ν’ ακούσουμε τη φωνή του που απ’ το στόμα δίχως κουράγιο πια δε βγαίνει, σε κάθε δέντρο θα υποκλιθούμε για όλους τους μήνες που μες στο κρύο, τον παγωμένο αέρα βλαστάρια κυοφορούσε και τώρα Άνοιξη πια, κραυγές απ’ τις ωδίνες του αλλά και το γέλιο του ακούμε.. Παρά το θόρυβο της πόλης και του μυαλού μας εμείς θα καταφέρουμε πουλιά και ανάσες να ακούμε και όταν Μέρα τη νυχτικιά φορέσεις και ετοιμαστείς για ύπνο, μες στο σκοτάδι, μες στην απόλυτη σιωπή, μια αγκαλιά πάλι να γίνουμε και να ανταλλάξουμε όρκους αγάπης και φιλιά. Σε όλους εμάς που είμαστε εδώ, λίγο πριν πας να κοιμηθείς, λίγο πριν το Σαββάτο γεννηθεί, μια καληνύχτα να ευχηθείς και εμείς….. μακάρι να σου πούμε…… ήσουν υπέροχη Ημέρα!!!

Ζωή..........

……… ένα μυστήριο. Κανείς δεν ξέρει τι θα συμβεί από την ώρα που ξημερώνει, ευτυχώς!!! Ευτυχώς που σχέδια τσαλακώνονται και εμείς εκεί, ξανασχεδιάζουμε και κάθε φορά βελτιωνόμαστε. Που έχει βουνά η διαδρομή μας, γιατί στη θέα της ζωής απ’ την κορφή , εξυψώνεται η ψυχή. Που δρόμοι με βράχια, λακκούβες, αδιέξοδα μας αναγκάζουν να αλλάξουμε πορεία και να βρισκόμαστε από το πουθενά σε παραλίες μαγευτικές. Που άστρα σβήνουν και εμείς ευχόμαστε και ονειρευόμαστε. Ευτυχώς που υπάρχουν ανατροπές, γιατί έτσι δεν επαναπαυόμαστε, γιατί έτσι εξελισσόμαστε, γιατί έτσι ερχόμαστε ολοένα και πιο κοντά στη συνειδητοποίηση……τη μαγεία του τώρα ζήσε!!!! Πάμε λοιπόν να ξεδιπλώσουμε την υπόλοιπη ημέρα. Ένα λεπτό τη φορά. Εγώ σας εύχομαι και τα 1440 της ……… να είναι μαγικά!!!! Η Πέμπτη είναι ήδη στο κατώφλι μας, καλημέρα!!!!