Πλούσια σε γεύσεις, φημισμένη για τα αρώματα της, σε μια μεγάλη ποικιλία χρωμάτων και αποχρώσεων... 

Μη βιάζεσαι...τόσο καιρό το αναβάλεις, τώρα θα το κάνεις όπως αρμόζει... εδώ καλείσαι να συμμετάσχεις με όλες σου τις αισθήσεις πια...
Κάθε γουλιά της θα την αφήνεις να κυλάει αργά στον ουρανίσκο...για να την εκτιμήσεις...
Υπόσχομαι να σε ανταμείβει πλουσιοπάροχα για κάθε λεπτό προσοχής που θα της χαρίζεις.
Όλα είναι έτοιμα...χρόνια βέβαια τώρα, αλλά ποτέ δεν είναι αργά... οπότε...πιάσε ένα καθαρό ποτήρι!
Προτείνω ένα με μεγάλο άνοιγμα και ψηλό λεπτό πόδι, γιατί τίποτα δεν πρέπει να εμποδίζει πια τη θέα της και τη διερεύνηση του αρωματικού χαρακτήρα της...
Πιάσε λοιπόν ένα ποτήρι και ετοιμάσου για μία έκρηξη χρωμάτων και αρωμάτων...
Δεν περιμένουμε κανέναν, κέρνα!!! Όχι εμένα, τον εαυτό σου επιτέλους κέρνα...!!

Δεν ειναι αγένεια, όποιος για σένα νοιάζεται, μπορεί να “μεθά” μαζί σου, χωρίς να σου στερεί γουλιά απ΄την πολύτιμη ζωή σου...

Το παραμυθάκι μου...

Ναι...δίκιο έχουν όλοι...ζω σ' έναν άλλο κόσμο εγώ, σ' αυτόν που όσες φορές στον αναφέρω θες να με πείσεις πως δεν υπάρχει, αλλά εγώ τον έχω ανάγκη για να ζω. Ναι, αυτή είναι αλήθεια, τις περισσότερες ώρες της ημέρας μου φροντίζω να τις περνάω σε έναν κόσμο που η ομορφιά τολμάει να φυτρώνει μες στην καμένη ασχήμια. Που το καλό νικάει το κακό. Που η πουπουλένια αγάπη καταφέρνει με μια πολύ σφιχτή αγκαλιά, να μετατρέψει μία βραχώδη από το μίσος καρδιά σε πλαστελίνη. Σ΄ έναν κόσμο που επιλέγω εγώ τι θα με αγγίζει πια, τι θα με αναστατώνει, τι θα με ρίχνει, τι θα με ανεβάζει.
 Εσύ βλέπεις το καμένο δάσος και αλλάζεις διαδρομή, αλλά εγώ πάω για να χειροκροτήσω τα ορφανά ελατάκια που παρά τον πόνο τους παλεύουν να γίνουν έλατα. Το οξυγόνο μου. Εσύ βλαστημάς για αυτό το γκράφιτι πάνω στους τοίχους, μα εγώ βλέπω μια αγωνιώδη αναζήτηση για έκφραση, χαζεύω τις λέξεις, τα χρώματα και όλα γεννούν μηνύματα που διαπερνούν το δέρμα και φτάνουν στα αγγεία της καρδιάς. Η αφύπνιση μου. Εσύ περπατάς χωρίς να δίνεις σημασία πού πατάς , αλλά εγώ παραμερίζω αν δω ένα μυρμήγκι να κουβαλά τροφές για την αποθήκη του. Η επιμονή μου. Εσύ σκλαβώνεις τη φαντασία σου και μαυρίζεις την ψυχή σου μπροστά σε μία τηλεόραση, αλλά εγώ καλπάζω με άλογα φτερωτά στον δίχως σύνορα κόσμο της μουσικής. Η ελευθερία μου. Εσύ έχασες την πίστη σου, μα εγώ βράδυ πρωί επικαλούμαι τους αγγέλους, έτσι όπως έκανα και σαν παιδί. Το στήριγμά μου, η προστασία μου, η δύναμή μου. Εσύ δαγκώνεσαι για να μην ελευθερωθούν τα δάκρυά σου, μα εγώ με αυτά έχω τιτλοφορήσει κάμποσα αγαπημένα ποιήματά μου. Η αλήθεια μου. Εσύ σκοντάφτεις, πέφτεις, λερώνεσαι και θέλουν οι φλέβες σου να σκίσουν τη σάρκα απ΄το θυμό σου, και εγώ απλώνω το αίμα από τις πληγές μου σε όλο το πρόσωπο και παίζω τους Ινδιάνους. Το παιδί μέσα μου. Εσύ ακούς για βροχή και ακυρώνεις τα ραντεβού σου, αλλά εγώ αρπάζω την ευκαιρία να πάω μια βόλτα στο πάρκο, μία ολόγυμνη, δίχως αδιάβροχο ψυχή. Ο εξαγνισμός μου. Εσύ γελάς μόνο με αστεία, αλλά εγώ γελώ για να γελάς. Η χαρά μου. Εσύ κλαις μονάχα σε λύπες, αλλά εγώ με τον Εθνικό μας Ύμνο, με τα Κατορθώματα των παιδιών μου, την ώρα της Ανάστασης. Το παρελθόν, το παρόν, το μέλλον μου. Η ελπίδα μου. Εσένα σκοντάφτει η ματιά σου πάνω στα σύννεφα και εγώ τα σκάβω με τη δικιά μου να βρω το φως μου. Η θέληση για ζωή.
Τα ίδια πράγματα και οι δυό μας βλέπουμε, τα ίδια ακούμε, τα ίδια αγγίζουμε, τα ίδια μυρίζουμε, τα ίδια ακριβώς γευόμαστε, μόνο που να…….βλέπω ένα κυκλάμινο πάνω στο βράχο που μόνο βλέπεις εσύ, ένα κοτσύφι να τραγουδά πάνω στο χέρι αυτού που χτυπά το τύμπανο του πολέμου που ακούς εσύ, αγγίζω το δέρμα του νεογέννητου μέλλοντος και εσύ έχεις κολλήσει στου παρελθόντος χείλη, μυρίζω το γιασεμί που έχει φυτρώσει δίπλα ακριβώς από το βόθρο που μυρίζεις εσύ, σε κάθε ευκαιρία γεύομαι τη Ζωή που εσύ δίχως λόγο δεν την περιλαμβάνεις πια μες στη διατροφή σου.
Ναι, τον περισσότερο καιρό μου θέλω να τον περνάω σε έναν κόσμο που η ομορφιά γεννά και ξαναγεννά χωρίς να εξαντλείται. Δεν τολμώ να κάνω αλλιώς. Δε μου επιτρέπεται, όταν παιδιά παίζουν ποδόσφαιρο ανάμεσα σε χαλάσματα, όταν παλικάρια δίχως πόδια σκαρφαλώνουν με της ψυχής τους τα νύχια τα βουνά, όταν άστεγοι άνθρωποι βγάζουν το σκούφο τους και σηκώνουν το βλέμμα στον ουρανό όταν χτυπά η καμπάνα, όταν γονείς δωρίζουν τα όργανα του παιδιού τους για να νικήσει η Ζωή.
Ναι, όσο και να με λένε αφελή, ονειροπόλα, πως δε λέω να προσγειωθώ, να μεγαλώσω - λες κι είναι κακό αυτό- εγώ θα επιμένω... ναι, είναι αγγελικά πλασμένος αυτός ο κόσμος και οι σατανάδες φυσικά μέρος αυτού. Πολλές οι άσχημες, μα ακόμα πιο πολλές οι όμορφες μυρωδιές αυτής της ζωής. Άνοιξε τα ρουθούνια της ψυχής σου!! Έτσι φυσικά και με τη λαχτάρα που το έκανες όταν πρωτοήρθες εδώ. Δεν ήξερες - άσε που μπορεί και να 'ξερες - σε τι κόσμο θα έρθεις, αλλά φούσκωσες τόσο εκείνα τα μικροσκοπικά πνευμόνια σου με εκείνη την μεγάλη ζωής ανάσα σου...θυμάσαι; Προσπάθησε....να θυμηθείς, και μη μείνεις να ελπίζεις στις μυρωδιές της Άνοιξης και τα χελιδόνια. Μη θρηνείς άλλο για τα καλοκαιρινά αρώματα που δε φόρεσες ως τώρα. Είναι πλούσια και η φθινοπωρινή παλέτα, λεπτό και μοναδικό το άρωμα που αναδίδεται απ΄αυτή... Άσε που έρχεται αργά αργά και ο Χειμώνας. Φτιάξε τώρα με ότι μπορείς φωλιές χαράς και ελπίδας, στο σταυροδρόμι που τώρα στέκεις, βάλε έξω από κάθε είσοδό τους και χειμωνιάτικους βασιλικούς που αντέχουν τις κακουχίες και κρύα και δες τον μικρόκοσμό σου πώς θα αρχίσει να ομορφαίνει… Δες τι θα γίνεται απ΄όπου περνάς με το νέο άρωμα ψυχής που θα σκορπάς...
Κάνε τα μάτια σου να βλέπουν τη Ζωή, έτσι όπως της αξίζει……και τη ζωή σου, όπως πιστεύω πως σου αξίζει....

Παλιό το "παραμυθάκι" μου, όμως μ΄αρέσει συχνά να μου το διαβάζω, να κλείνομαι σε αυτό και να το ζω...μου αρέσει ο κόσμος όπως τον βλέπω...με βοηθά να μη χάσω ότι σε εμένα αγαπώ...να μη χαθώ... Μου αρέσει, όσο και να παλεύουν άνθρωποι και καταστάσεις για το αντίθετο, να ελπίζω, να ονειρεύομαι, να πιστεύω στον Άνθρωπο, σε εμένα, στα μάτια και στα αυτιά μου...στην καρδιά μου, στην αγάπη, στη φιλία, στη νίκη, στο καλό...με το δικό μου τρόπο στον αόρατο Θεό...
Μου αρέσει να βάζω σα σκύλος τη μύτη στο χώμα, να τη σηκώνω στον αέρα και να ψάχνω για ίχνη και μυρωδιές ζωής...όμορφες μυρωδιές ζωής...γιατί υπάρχουν, συνυπάρχουν με τις άσχημες, όπως ελαττώματα και προτερήματα συνυπάρχουν στο ίδιο άτομο.

Σε κούρασα ίσως, αλλα έτσι είμαι εγώ, όταν ξεκινώ να γράφω συχνά ξεχνάω να σταματήσω, γι αυτό το αποφεύγω τελευταία. Δεν σε ξέρω, αλλά ποτέ δεν ξέρεις...αν οχι εσύ, ίσως κάποιος άλλος έχει την ίδια με εμένα ανάγκη σήμερα, από ένα παραμύθι....

 

photo by Karina Kiel

 

Έτσι είναι αυτά...

... κάποιοι φεύγουν, άλλοι έρχονται, άλλοι ανοίγουν πανιά για το άγνωστο, άλλοι τα μαζεύουν, κάποιοι φορούν τη νιτσεράδα και άλλοι στολή εργασίας και κάποιοι έμειναν άθελά τους ή μένουν πεισματικά... αμετακίνητοι.
Η ζωή πάντως κινούμαστε δεν κινούμαστε, προχωράει...και με γρήγορο μάλιστα βήμα... Οι εικόνες που βλέπουν τα μάτια μας δεν είναι ποτέ ίδιες, πάντα κάτι αλλάζει.... Μία το φόντο, μια τα χρώματα, η πρώτη ρυτίδα, μια επιπλέον... γκριμάτσες, γρατζουνιές, συναισθήματα, ήλιος, συννεφιές... και το σκηνικό δεν είναι ποτέ ίδιο. Γιατί δεν είναι ποτέ ίδιο μέσα μας.... και έτσι οι εικόνες, άλλοτε εμφανίζονται έγχρωμες και φωτεινές και άλλοτε ασπρόμαυρες, “καμμένες” , σκοτεινές. Ευτυχώς που η μνήμη μας είναι φωτογραφική και έτσι μπορούν και τα έγχρωμα πρόσωπα, τα τοπία, τα έγχρωμα συναισθήματα και οι στιγμές, να διατηρούνται αναλλοίωτα για χρόνια μέσα σε αυτή... Ευτυχώς που βρίσκουν τη θέση τους πάντα στα άλμπουμ και τις κορνίζες της ψυχής μας...και αυτό το “σαλόνι”, όσο φορτώνεται με χρώματα, τόσο φωτίζεται.... όλο και μεγαλώνει, όλο και ανοίγει....και υποδέχεται, ξανά και ξανά, το καινούριο, το όμορφο, συχνά και το απρόσκλητο, το πάντα άγνωστο....
Αλλάζει η ζωή, προχωράει, κινούμαστε δεν κινούμαστε εμείς. Κινείται ...υπόγεια, σε δρόμους, στον αέρα, σε θάλασσες. Κινείται ακόμα και αν πεισματικά καρφώσουμε το βλέμμα στο όμορφο ή άσχημο χθες. Άντε λοιπόν να προχωρήσουμε και εμείς παρέα με τη Ζωή... στους γνωστούς και στους άγνωστους δρόμους της, στις απάτητες μέρες του υπόλοιπου Αυγούστου της. Ας κάνουμε τις ώρες μας να μοιάζουν αιωνιότητα, πριν ανακαλύψουμε ότι τα χρόνια μας δεν ήταν τίποτα άλλο ...παρά λεπτά. Αφού υπάρχουμε ας ζήσουμε, στο γκρίζο πάλι της πόλης, σε αυτό. Πάμε για νέες αναμνηστικές φωτογραφίες και ας επιλέξουμε εμείς το χρώμα του φόντου της εικόνας ...εύκολα...φορώντας απλά ένα χαμόγελο...
Το καλοκαίρι δεν τελείωσε...μπορεί να μην έχει έρθει καν, ίσως το ζήσουμε μες στα βαθιά γεράματα κάποιου χειμώνα μας, ίσως του φετινού... αρκεί να κινηθούμε, να μετακινηθούμε..... Ίσως το ανακαλύψουμε όχι σε κάποια χρυσή αμμουδιά, μα εκεί στα “βαθιά” που κάποιοι μπορεί να κολυμπάμε....εκεί που απ΄όσο γνωρίζω είναι κρυμένοι, κάποιοι ανεκτίμητης αξίας θησαυροί.....
Καλό της ψυχής μας καλοκαίρι...!!

Όμορφα είναι τα σύννεφα....είναι πρόκληση, μία ακόμα καλή ευκαιρία για "δουλειά"... Φαντάσου να σκάβεις μέσα σε αυτά για μία και μοναδική ηλιαχτίδα....και να ανακαλύπτεις με τα δικά σου χέρια, έναν ολόκληρο ήλιο τελικά...
Τι κι αν μάτωσαν...??
Καλημέρα!! Καλή καρδιά....και φωτεινή!!!

Έτσι είμαι εγώ...χάνομαι...δεν σε ξεχνώ, αλλά έχω ανάγκη να "βυθίζομαι" πού και πού, ίσως γιατί μου αρέσει αυτό που ακολουθεί....η ανάδυση....ενός, κάθε φορά καινούριου εαυτού μέσα από τα συντρίμμια του παλιού....

Όνειρα γλυκά...όνειρα δικά σου!! Φτιάξε τα όπως θες εσύ... ζωγράφισε τα με τα δικά σου χρώματα, πάνω σε έναν όλο δικό σου, κατάλευκο καμβά. Βάλε φεγγάρια, βάλε αστέρια, χάραξε μαγικές πορείες ανάμεσα σε αυτά, αλλά...ακόμα και αν η τέχνη σου είναι αφηρημένη, ακόμα και αν κάποιοι δεν θα καταλάβουν, ακόμα κι αν κάποιοι και μέσα στο όνειρο ασκήσουν κριτική, εσύ θα είσαι ευτυχισμένος, γιατί αυτό το έργο απόψε, θα το έχεις δημιουργήσει ΕΣΥ....
Καλή Παρασκευή!!! 
Δες την ανάδυση του ήλιου μέσα απ΄του ορίζοντα την ανατολή και...
τα όνειρα μπορούν να συνεχιστούν και το πρωί...

photo by Caras Ionut

Σε όσους σήμερα γιορτάζουν, σε όσους δε χάνουν ευκαιρία να γιορτάσουν, σε εκείνους που δε γιορτάζουν ……

εύχομαι χρόνια πολλά, διακοσμημένα σύμφωνα με τα γούστα σας, βαμμένα στα χρώματα που αγαπάτε….. χρόνια γεμάτα πολύχρωμα “στολίδια”, γεύσεις γλυκές, λουλούδια να αρωματίζουν τον αέρα σας, σκέψεις χρυσαφένιες, λόγια βγαλμένα απ΄την καρδιά……χρόνια με ημέρες φωτεινές, νύχτες ξάστερες, χειμώνες ζεστής σοκολάτας και αγκαλιάς κάτω από λευκά βουνά, καλοκαίρια ελεύθερων καταδύσεων σε εικόνες αρωματισμένες με έρωτα, γλυκάνισο, γιασεμιά………χρόνια αγάπης, χαράς, καλοσύνης, σεβασμού, ανθρωπιάς…..χρόνια σε όλους σας δίχως τείχη που κρύβουν τη θέα στα όνειρα,  και με τα εμπόδια εκείνα……….που θα σας φέρνουν πάντα ένα βήμα πιο κοντά σε αυτά……

Χρόνια …....δικά σας, μαγικά!!!!!!

Θεέ μου......

Καλησπέρα σε όλους!!!! Καλησπέρα και σε εμένα!!!
Για πες μου.............σε μένα απευθύνομαι, δε θέλω εσάς να σας κουράσω.....αλλά εγώ…. ξύπνησα με απορίες πάλι σήμερα…… 

Για πες μου λοιπόν.....υπάρχει κάτι που δημιούργησες αφού το είχες πρώτα οραματιστεί;
Έλα, σίγουρα κάτι υπάρχει που ονειρεύτηκες και άρχισες να το σχεδιάζεις, να το πλάθεις, να το τελειοποιείς……πες μου, πως ένιωσες τη μέρα που τ’ όνειρό σου πήρε την τελική μορφή; Σε αφήνω να το σκεφτείς….
Πες μου….και πως ένιωσες τη μέρα που τα σώματα που χρόνια ζωγράφιζες κάηκαν μέσα σε μια στιγμή; Τη μέρα που ένας ύφαλος στα δύο έσπασε εκείνο το πλοίο που κατασκεύασες. Πώς ένιωσες τη μέρα που καταστράφηκε ο αμπελώνας σου; Το όνειρο δηλαδή, που γέννησε όταν ήσουν παιδί ένα κλήμα και λίγο χώμα μες στις χούφτες σου.
Ότι και αν δημιούργησες που το ονειρεύτηκες, μικρό ή μεγάλο, όσο και να κράτησε η περίοδος της δημιουργίας του, από μια μέρα έως μια ζωή…..το ξέρεις…..το ξέρω…..πολύ το αγάπησες!!
Το αγάπησες από την πρώτη εκείνη στιγμή που πήρες στα χέρια σου καλέμι και σφυρί, που έπιασες το πινέλο, το μολύβι, το χαρτί………από εκείνη τη στιγμή που το οραματίστηκες να πετά και ας μη γνώριζες καν ακόμα ποια είναι η θέση η σωστή για τα φτερά…..Το αγαπούσες τόσο την ώρα το έπλαθες…….οραματιζόσουν την καλύτερη θέση που του αναλογεί….. γιατί ήταν το όνειρό σου, για σένα άξιζε ήδη…..
Αγάπησες την ιδέα που σου γεννήθηκε ….. όλα τα όμορφα συναισθήματά σου, τα χρώματα της ψυχής σου, όλο το είναι σου…..σε αυτή. Μόνο να δεις να παίρνει ζωή το όνειρο σε ενδιέφερε. Δε θυμάμαι να ευχόσουν όσο το έφτιαχνες να ραγίσει, να σπάσει, να ματώσει, να πονέσει…..δε σκεφτόσουν το τέλος του, ούτε το αίσιο καν…. Σε ένοιαζε μόνο να είναι καλοτάξιδο….το πλοίο, το αεροπλάνο, το βιβλίο σου, ο καρπός με το σπέρμα, αυτό που μεγάλωνε μες στα σπλάχνα σου….
Ότι ονειρεύτηκες, σε όποιο όνειρο με αγάπη ενεφύσησες ζωή……πολύ το αγάπησες!!
Σε ότι δημιουργεί η ομορφιά και η δύναμη της ψυχής σου εύχεσαι μόνο…..τα καλύτερα, καλό ταξίδι, καλή τύχη!!!! Έτσι δεν είναι;

Για πες μου όμως τώρα…..τι σε κάνει να πιστεύεις ότι ο Θεός σε έχει εγκαταλείψει;
Ότι αδιαφορεί ….ότι δεν βρυχάται, δεν θυμώνει, δεν πονά, δεν κλαίει, όταν το δημιούργημά του απειλεί, απειλείται, σκοτώνει και σκοτώνεται….. στο μάταιο αυτού του κόσμου... Τι σε κάνεις να πιστεύεις ότι δεν ματώνουν τα σωθικά του όταν βλέπει το ίδιο του όνειρό του τελικά να δυστυχεί;
Διαφέρεις πολύ από αυτόν τον δημιουργό; Λες ο πόνος σου, όταν εκείνο το πρώτο κεραμικό που έγινε μπρος στα μάτια σου χίλια κομμάτια, να είναι μεγαλύτερος απ΄τον δικό του…… όταν βλέπει εσένα να γίνεσαι χίλια κομμάτια;
Αλλά όχι….. αυτός σίγουρα και κάποιος άλλος πάντα φταίει για όλα τα δεινά…. γιατί είναι δύσκολο να παραδεχτείς ότι για μία ήττα, μια δυστυχία, για έναν πόνο δικό σου ή του άλλου μπορεί την ευθύνη να έχεις εσύ και μόνο εσύ….. Όχι, μόνο τα εύσημα σου αναλογούν εσένα…. Σε εκείνον όμως εύσημα, όχι για το αριστοκρατικό, αλλά το θεϊκό αίμα που κυλά μέσα σου, για τις ικανότητες της ψυχής και του εγκεφάλου σου, για την μαγικό χτύπο της καρδιάς σου, την τελειότητα σου……ούτε λόγος…..
Θυμάσαι πόσες φορές τα έβαλες μαζί του μπροστά σε αυτό που θεωρούσες άδικο εσύ; Πόσες φορές έριξες σε αυτόν την ευθύνη για τους πολέμους, την πείνα, τη φτώχεια, τις πλημμύρες, τους σεισμούς, τις αρρώστιες, τα ατυχήματα, τα εμπόδια……..και με πόση συχνότητα και ευκολία λες…..δεν υπάρχει Θεός!!! Πάντα στο στόμα σου το όνομά Του…..είτε ως ο έχων την ευθύνη για κάθε ανεπαίσθητο ή μέγα πόνο, είτε ως απλώς……ανύπαρκτος. Τι άδικο και αυτό……όταν από την άλλη…..στο γέλιο, στη χαρά σου, στην ευημερία σου, σπάνια είναι η αναφορά στο όνομά Του…..
Αλήθεια, πως νιώθεις όταν μόνο σε κατηγορούν και ποτέ δε σου αναγνωρίζουν ένα καλό που κάνεις; Ξέρεις….ξέρω……αλλά Εκείνος δεν έχει ανάγκη από αναγνώριση, Εκείνος δεν πονά, Εκείνος δε νοιάζεται, Εκείνος δεν υπάρχει……αλλά για κάποιο λόγο….πάντα φταίει…….
Θες αποδείξεις……..θες να Τον δεις να εκδικείται…..να ευνουχίζει βιαστές, να κόβει χέρια σε κλέφτες, να παίρνει κεφάλια δολοφόνων, να τιμωρεί, να τιμωρεί, να τιμωρεί…….μα τότε δε θα ήτανε μάλλον Θεός, μα άνθρωπος…. Μόνο μία σκληρή πλευρά του θα σε έπειθε ότι υπάρχει….Θεός τιμωρός…..τι κρίμα …..που αγνοείς την καλή, αυτήν της αγάπης, γιατί ευτυχώς, αυτήν μονάχα έχει……
Γιατί αυτό είσαι και εσύ…..γιατί …..ένας Θεός, μόνο Θεούς μπορούσε να γεννήσει, σε έναν κόσμο πολύ μεγάλο……
Πού να το φανταζόταν όμως…… ότι τη θεϊκή ομορφιά, τη θεϊκή φωνή, το θεϊκό νου, ο ένας Θεός θα το χρησιμοποιούσε ως όπλο φονικό εναντίων του άλλου….. Πού να το φανταζόταν ότι όλος αυτός ο κόσμος , η πλούσια αυτή γη δεν είναι αρκετή και ικανή για να εγκατασταθούν, να ριζώσουν, να καρποφορήσουν τα όνειρα όλων…. Πού να το φανταζόταν ότι τη δύναμή μας θα τη χρησιμοποιούσαμε για να φτιάχνουμε ουρανοξύστες, μόνο και μόνο για να μας ακούει καλύτερα όταν του τα ψάλλουμε.... Πού να το φανταζόταν ότι τα χέρια μας αντί αγάπη να προσφέρουν, θα φτιάχνουν όπλα για να πυροβολούν πουλιά, Θεούς, αγγέλους....Πού να το φανταζόταν ότι το δημιούργημα του θα πάσχιζε να ανακαλύψει το ελιξίριο της νεότητας, της μακροβιότητας, της ζωής, παντού, εκτός απ΄τον πυρήνα του.... Πού να το φανταζόταν ότι οι φτερούγες του ονείρου του, αντί να προσφέρουν ασφάλεια, θαλπωρή, αντί να βοηθούν τα όνειρα άλλων να πετάξουν, εδώ, στη γη…….θα γέμιζαν με αίμα, από κομμένες παιδικές φτερούγες, τον ουρανό Του....τον ουρανό μας.
Αλλά και να το φαντάστηκε…….
Ποιος άντρας που γεννά, ποια γυναίκα που τίκτει φαντάζονται ότι το ένα από τα δυο παιδιά που θα φέρουνε στον κόσμο θα κλέψει, θα αδικήσει ή θα σκοτώσει το άλλο;
Αλλά και να το φανταστούν……και αν κάποιος τους πει πως έτσι ακριβώς θα γίνει…….θα πείθονταν, θα διέκοπταν του ονείρου τους την κυοφορία ή μήπως δε θα επιχειρούσαν καν τη σύλληψη;

Θεέ μου…….σε έχω μέσα μου και έχω βαλθεί με κάθε τρόπο να σε σκοτώνω…..εάν μου έλεγαν ότι έχω αριστοκρατική καταγωγή, θα πάσχιζα να αποδείξω πως έτσι είναι και εγώ έχω θεϊκή και προσπαθώ απεγνωσμένα, με κάθε τρόπο, επιστημονικό και μη, να αποδείξω πως δεν υπάρχεις…..πως δεν υπάρχω……
Θεέ μου…….είμαστε το τέλειο όνειρό σου, με σάρκα και οστά, καρδιά και λογική……και ξέρω πως όπως κάθε δημιουργός, πονάς , πονάς πολύ κάθε φορά που σπάει μια χορδή...... Εμείς δε θέλουμε να το καταλάβουμε αυτό, εμείς έχουμε βαλθεί να σου αποδείξουμε πως όχι ως Θεοί, μα ούτε ως Άνθρωποι ανάμεσα σε Ανθρώπους δεν μπορούμε πια να ζήσουμε………
Συγχώρα μας!!! Δεν ξέρουμε τι κάνουμε, δεν ξέρουμε τι χάνουμε……